Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ

Φωτό:Η Αγία Σοφία.
Οι καμπάνες της Αγιά Σοφιάς(κλίκ)>>http://www.youtube.com/watch?v=QQ0lNCs5BQY
Η άλωση της Κωνσταντινουπόλεως την 29η Μαϊου 1453 σηματοδοτεί την βύθιση του Ελληνισμού στο σκοτάδι για
400 και πλέον χρόνια.Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία υπήρξε Λατινογενής,στην πορεία όμως επικράτησε το Ελληνικό πνεύμα,τα Ελληνικά γράμματα και οι τέχνες σε πείσμα όσων τα αντίθετα υποστηρίζουν.Βέβαια έχουμε και εποχές
που το όνομα Έλληνας και Ελληνισμός ήταν υπό διωγμόν.



Φωτό:Κωνσταντίνος Παλαιολόγος.
Ο μαρμαρωμενος βασιλιάς(κλίκ)>>
http://www.youtube.com/watch?v=0DSnjOpgUig

Η Ελληνική υπεροχή και η Ορθοδοξία στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν αυτά που ενοχλούσαν τους Δυτικούς(Λατίνους),γι'αυτό και την πλήγωσαν θανάσιμα με τις Σταυροφορίες και την απάθειά τους την ύστατη στιγμή.
Η άλωση της Πόλης από τον Μωάμεθ τον πορθητή ήταν απλά η χαριστική βολή στην αποδεκατισμένη Βυζαντινή Αυτοκρατορία ,που στα τελευταία χρόνια της ζωής της
είχε περιοριστεί στην Ανατολική Θράκη,τον Πόντο και στον
Ελλαδικό χώρο.
Η κόκκινη Μηλιά(κλίκ)>>http://www.youtube.com/watch?v=4t2j9PLdFmw

Η Πόλις εάλω(κλίκ)>> http://www.youtube.com/watch?v=KkKIMVQUykU

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ:ΗΛΙΑΣ ΚΟΡΜΑΣ-ΧΙΛΙΑΡΧΟΣ

ΗΛΙΑΣ ΚΟΡΜΑΣ

(Χιλίαρχος)

Μεταξύ των παιδιών του Αντωνίου Κορμά αναφέρεται ο Ηλίας Κορμάς ο οποίος ήταν Χιλίαρχου δηλαδή είχε αξίωμα , αντίστοιχό του προβλεπόταν στο Ρωμαϊκό Στρατό. Είχε στις διαταγές του δύναμη 150 ανδρών. Η Στρατιωτική αυτή Μονάδα αποτελείτο κυρίως από εθελοντές άνδρες της περιοχής , είχε υποτυπώδη οργάνωση, στερείτο εκπαίδευσης και συντηρείτο με πενιχρά μέσα. Η διατήρηση και η συνοχή του Στρατιωτικού αυτού Σώματος στηριζόταν κυρίως στο σεβασμό και αγάπη που είχαν τα άτομα στον Αρχηγό – Χιλίαρχο . Ο κύριος σκοπός δεν ήταν ο άμεσος αγώνας αλλά περισσότερο ο εκφοβισμό του εχθρού. Έτσι με τη βοήθεια και άλλων δυνάμεων και σε συνδυασμό με παρόμοιες επιχειρήσεις διαφόρων καπεταναίων και οπλαρχηγών της περιοχής .διεξήγαγαν ένα είδος κλεφτοπολέμου.

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ο χιλίαρχος διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τον Γρηγόριο Δικαίο - Παπαφλέσσα. Έλαβε μέρος , κατά την απελευθέρωση, σε πολλές μάχες εναντίων των Τούρκων . Στη πρώτη Εθνοσυνέλευση που έγινε στην Επίδαυρο έλαβε μέρος ως πληρεξούσιος Ανδρούσης (δηλαδή Υπουργός ) . Τέλος έπεσε ηρωικώς μαζί με τον Παπαφλέσσα στο Μανιάκι το Μάιο του 1825 πολεμώντας κατά του Αιγύπτιου Ιμπραήμ Πασά.

Υπάρχουν πολλές πληροφορίες για τον χιλίαρχο Ηλία Κορμά σε Ιστορικά κείμενα όπως στην Ιστορία «Κόκκινου», στο Θεατρικό έργο «Ματωμένα Ράσα» του Μελά κ.α. Πρόσφατα μετά από ενέργειες απογόνων και ιδιαίτερα του Δικηγόρου Φώτη Κορμά , ο Δήμος Αθηναίων έδωσε προς τιμή του Χιλίαρχου την Ονομασία «Ηλίας Κορμάς» σε ένα δρόμο στη περιοχή Αμπελοκήπων της Αθήνας,.



ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΩΝ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΩΝ ΜΕΧΡΙ ΤΟΥ 1830 (ΘΕΟΔΩΡΟΥ Μ.ΤΣΕΡΠΕ Έκδοση 1952 σελ 88)

Καί ήσαν αυτοί, 400 'Αντρουτσανοί, 1000 'Αρκαδιανοί (Τριφύλλιοι), 400 Φυναριώτες ('Ολύμπιοι) ήτοι σύνολο 2200 άντρες, που πήραν διαταγή νά βοηθήσουν τήν έκστρατεία γιά τις έπιχειρήσεις στή Στερεά `Ελλάδα καί στό Μωρηά, 400 ακόμη ήταν ύπό τήν 'Αγουλινίτσα που στάλθηκαν σ' ένί­σχυση τής πολιορκίας τής Πάτρας, 250 Κορωναίοι καί 350 Καλαματιανοί στάλθηκαν για ένίσχνση τής πολιορκίας του κάστρου Κορώνης, 250 Νη­σιώτες, 300 Μεθωναίοι, 250 Μικρομανέοι, 100 'Αντρονσιανοί καί 100 'Ιμπλακιώτες στάλθηκαν να ένισχύσουν την πολιορκία του κάστρου τής Μεθώνης και 150 Πύλιοι γιά νά βοηθήσονν τήν πολιορκία του νέου κάστρου τής Πύλου που κρατούσε ακόμη. Δηλαδή ακόμη 2150 νέοι έθελοντές Μεσσίνιοι χρησιμοποιήθηκαν γιά πολιορκίες κάστρων. 'Ακόμη στό αρχείο Οεοφανίδη (τεύχος Β' σελίδα 16) άναφέρονται μέ λεπτομέρεια τα ποσά που εισφέρανε στό αναγκαστικό έσωτερικό δάνειο του 'Ιουλίου - Αυ­γούστου 1822 οι εύποροι Μεσσήνιοι και πήραν «όμόλογα» 'εξωφλητά μετά τήν αποκατάσταση του Κράτους.


ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΩΝ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΩΝ ΜΕΧΡΙ ΤΟΥ 1830 (ΘΕΟΔΩΡΟΥ Μ.ΤΣΕΡΠΕ Έκδοση 1952 σελ 100)
Πάνω άπό 5-6000 χω­ριάτες Mεσσήνιοι φαμελiτες, συνάχτηκαν μέ απόφαση νά πεθάνουν γιά τη λεφτερά. `0 Παπαφλέσσας μή ξέροντας περισσότερα πράγματα άπό στρατηγική, τους παράτάξε φτιαχνοντας ακατάλληλα όχυρά από «ξερολίθι» σε Ακατάλληλη θέση κοντά στό χωριό Μανιάκι τής Μεσσηνίας. 'Εκεί στίς 19 του Μάη του 1825 έγινε μια τρομερή μάχη με πολλαπλάσιου αραπάδες. Τή μιάχη αυτή την έχασαν οί Μεσσήνιοι άγρότες, άφήνοντας στόν τόπο 1200 νεκρούς καί 800 βαρηά λαβωμένους. `0 Σπηλιάδης γράφει γι αντους στ' απομνήμονευματά του : « Χάσαμε τα καλύτερα παληκάρια τής Μεσσηνίας, γιά τά όποία ή πατρίδα κλαίει». 'Ανάμιεσα στους νεκρούς βρέθηκαν ο ίδιος ό Παπαφλέσσας, τά δύο αδέρφια, οί «χιλίαρχοί» ήρωες του λαού μας Κορμάδες από τα 'Ιμιπλιάκια κι' οι άλλοι ήρωες Μεσσήνιοι λαϊκοί ήγέτες και ανώτατοι αξιωμιατικοί ο Βοϊδής, ό Κεφάλας, ό Παπά Γιώργης; ό Κανάκης, ό Κουμουντουράκης ό Νικήτας Φλέσσας. κλπ.


ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΑ 1969-70 Εκδόσεις «αριστομένης» αθήναι 1972 Σελίδες 482-483
Κορμάς Γεώργιος

Από το Κεφαλληνού, αδελφός του ηρωικώς πεσόντος στο Μανιάκι αντιστρατήγου Ηλία Koρμά .`Υπό την άρχηγία του αδελφούτου και ως ομαδάρχης επολέμησε στην Τρίπολη,Μεσσηνιακά φρούρια , Άργος , Δερβενάκια , Τρίκορφα καθώς και στο Μανιάκι όπου «εσώθη θεία προνοία », κι αφού «εφονεύθησαν υπέρ τους 75 άνδρες του αδελφού του και ο αδελφός του Ηλίας , με ελλαχίστους μόνο οπαδούς». Διαδεχθείς τον αδελφό του στην αρχηγία του Σώματος των Ιθωμιτών αγωνιστών συνέχισε αγωνιζόμενος ως την απαλευθέρωση.

Στίς7 Mαϊου 1825 με την υπ αριθμ 7218 διαταγή του Εκτελεστικού Σώματος προήχθη εις Εκατόνταρχον. (ΓAK,Εκτελ , φακ.86 . Το ΄Έγγραφο στο λήμμα: Ανδρούσης (Επαρχίας) αξιωματικοό προάγονται εις ανωτέρους βαθμούς στα 1825). Στα 1826 προήχθη σε ταξίαρχο. Από τις επιτροπές που συνεστήθησαν από τις φιλο Βαυαρικές Κυβερνήσεις αδικήθηκε κι αυτός αφού του ανεγνώρισαν μόνο το βαθμό του Υπαξιωματικού Α΄τάξεως . Και τούτο γιατί είχε χαρακτηρισθεί ως εχθρός του καθεστώτος , δοθέντος ότι μετέσχε κινήσεως στρεφομένης κατά των Βαυαρών στα 1834 και μετά.

Ανακτήθηκε:http://docs.google.com/Doc?id=dd7kf5v8_127d368twhg&hl=el

Κρις Σπύρου:Σύντομα θα λειτουργήσουμε στην Αγιά Σοφιά.

"Σύντομα θα λειτουργήσουμε στην Αγιά Σοφιά" είπε μεταξύ άλλων σε ομιλία του σε εκδήλωση - αφιέρωμα μνήμης στην Άλωση της Πόλης που πραγματοποιήθηκε σε κατάμεστη από κόσμο αίθουσα κινηματοθεάτρου στο κέντρο της Κατερίνης, ο Πρόεδρος του Παγκοσμίου Κινήματος για την αποκατάσταση της Αγίας Σοφίας και Πρόεδρος της Ελληνομαρικανικής Ένωσης κ. Κρις Σπύρου.
Η άλωση της Πόλης υπήρξε το τραγικότερο ιστορικό γεγονός στην ιστορία του ελληνισμού. Η Αγιά Σοφιά, το σημαντικότερο θρησκευτικό μνημείο, ο μεγαλοπρεπέστερος Ναός της Χριστιανοσύνης έχει να λειτουργήσει από το 1453 από...
την αποφράδα ημέρα της Άλωσης της Πόλης από τους Τούρκους. Η αλλοίωση του χαρακτήρα του από θρησκευτικό μνημείο σε μουσείο, αποτελεί πολιτιστικό και θρησκευτικό έγκλημα.
Μιλώντας στην Κατερίνη ο κ. Σπύρου, ανέδειξε με γλαφυρό τρόπο αυτό το έγκλημα και αναφέρθηκε εκτενώς στο παγκόσμιο κίνημα που υπάρχει για την αποκατάσταση της Αγιάς Σοφιάς, καθώς και στο ότι η Κωνσταντινούπολη έχει ανακηρυχθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση σε πολιτιστική πόλη της Ευρώπης για το έτος 2010 και ότι καμιά πόλη δεν μπορεί να ονομαστεί πολιτιστική αν δεν παρέχει το ελεύθερο δικαίωμα της προσευχής και της ελεύθερης θρησκευτικής έκφρασης, αν δεν πιστεύει στα ανθρώπινα δικαιώματα.
Ήρθε η ώρα να διεκδικήσουμε και εμείς που βαφτιστήκαμε Χριστιανοί Ορθόδοξοι το δικαίωμα να προσευχηθούμε ελεύθερα στην Αγιά Σοφιά, την Μητέρα εκκλησία των εκκλησιών, όπως κάνουν ακριβώς και οι άλλοι πιστοί των θρησκευτικών δογμάτων στα δικά τους παγκόσμια θρησκευτικά μνημεία.


Και να είστε σίγουροι ότι με τη δική σας βοήθεια, θα το κάνουμε και μάλιστα σύντομα κατέληξε στην ομιλία του ο κ Σπύρου, πρώην γερουσιαστής του αμερικανικού κογκρέσου, πρώην κυβερνήτης της πολιτείας του Νιου Χάμσαϊρ και πρώην πρόεδρος του Δημοκρατικού κόμματος των ΗΠΑ.

Aπό το http://lefteria.blogspot.com/

Βαλύρα Μεσσηνίας/Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια.

Βαλύρα Μεσσηνίας
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Η Βαλύρα αποτελεί κωμόπολη της Μεσσηνίας στους πρόποδες του Ιερού όρους της Ιθώμης, όπου βρίσκεται και η έδρα του ομώνυμου καποδιστριακού Δήμου, σε μια παραγωγική κοιλάδα η οποία περιβρέχεται από τους ποταμούς Πάμισο και Μαυροζούμενα, με 1.005 κατοίκους στην απογραφή του 2001.
Η θέση της Βαλύρας ταυτίζεται με την ιστορία της Αρχαίας Μεσσήνης. Το όνομα δόθηκε από το προομηρικό μουσικό Θάμυρι (Β Ραψωδία Ιλιάδα 594-605) φημισμένο για την ομορφιά, τραγούδι και λύρα του, που θέλησε να ανταγωνιστεί τις μούσες, έχασε όμως τυφλώθηκε και πέταξε τη λύρα του. Έχει γράψει γι αυτό, ο Ιωνάς Κεφαλάς και το αφιερώνει στο Βαλυραίο δάσκαλο Νιφόρο. Το όνομα Τζεφερεμίνι στο γνωστό ενετικό κατάλογο του Pacigico το 1690 και ήταν ένα από τα 68 χωριά της Ανδρούσας.
Η Βαλύρα με την ενεργή συμμετοχής της στο μεγάλο ξεσηκωμό του 1821 δίνει γενναίο παρόν για την υπόθεση της πολυπόθητης λευτεριάς. Φέρνοντας στη δημοσιότητα για πρώτη φορά τα άγνωστα ντοκουμέντα, από το ΓΑΚ Υπουργείο πολέμου (30 Αυγούστου 1825) ρίχνει φώς σε μια άγνωστη για πολλούς σελίδα της Βαλυραίικης ιστορίας. Οι Βαλυραίοι, ανήκαν στο σώμα των οπλαρχηγών Παναγιώτη Κεφάλα από το Δυράχι της Μεγαλόπολης και του Αλέξη Αναστασόπουλου από το Ζευγολατιό Μεσσηνίας. Έλαβαν μέρος στην πολιορκία και την απελευθέρωση της Τριπολιτσάς, στις μάχες του Βαλτετσίου των Δερβενακίων και της Κορίνθου. Συμμετείχαν επίσης το 1824 στις αμυντικές προσπάθειες στα παράλια της Μεσσηνίας, για απόκρουση πιθανής επιδρομής των Αράβων οι οποίοι βοηθούσαν τότε την καταρρέουσα Τουρκική Αυτοκρατορία, στη μάχη στο Μανιάκι, στις 20/5/2005 και στη μάχη Βέργας – Αλμυρού στις 22-24/6/1826.

Είχε Γεωργικό ταμείο, Αγροτικό ταμείο, Αγροτική λαϊκή τράπεζα, Λαϊκή τράπεζα, Αγροτικό Συνεταιρισμό, Αγροτολέσχη, Ελληνικό σχολείο και σύνδεσμο αγροφυλακής.
Το 1836 τα χωριά Σκάλα – Βαλύρα αποτελούσαν το Δήμο Δερών. Δήμαρχος ήταν ο Αναγνώστης Πουλόπουλος και το 1839-40 ο Βασίλης Λινάρδος.
Το 1841-50 η Βαλύρα ανήκε στο Δήμο Οιχαλίας και πάρεδρος το 1841-42 ήταν ο Παναγιώτης Μπόβης. Ο Δήμος είχε 21 χωριά και υπόγραψε από τη Βαλύρα ο Ιερεύς Μιχαήλ (αγράμματος).
Το 1998 με το νόμο Καποδίστρια είναι η έδρα του Δήμου Ιθώμης και με πρώτο Δήμαρχο τον Γιατρό Γιαννακόπουλο Κωνσταντίνο από την Αρσινόη (Σιμίζα).
[Επεξεργασία] Πηγές
· Χρησιμοποιήθηκε υλικό από το βιβλίο του Βαλυραίου καθηγητή Βιολογίας Ιωάννη Λύρα « Ένα οδοιπορικό στο χρόνο και στο χώρο»)
Ανακτήθηκε από "http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CE%B1%CE%BB%CF%8D%CF%81%CE%B1_%CE%9C%CE%B5%CF%83%CF%83%CE%B7%CE%BD%CE%AF%CE%B1%CF%82"

Σεβασμός σε όλες τις θρησκείες των λαών.

Σεβασμός σε όλες τις θρησκείες των λαών; αναμφισβήτητα ΝΑΙ!!!



Αν όμως για το επεισόδιο με το κοράνι(;),οι Μουσουλμάνοι τα σπάνε στο κέντρο της Αθήνας,τότε τι να πεί ο Ελληνισμός και οι Χριστιανοί για τα φοβερά μαρτύρια που έχουν υποστεί ανά τους αιώνες;Από πού να σταθεί και από πού να ξεκινήσει κανείς;Τι να πούμε για τις εκκλησίες της Κύπρου που έχουν γίνει αποθήκες,σταύλοι,Bar,κ.λ.π.
Το θέμα με τους παράνομους λαθρομετανάστες είναι καυτή πατάτα για την Ελλάδα.Λέμε όχι στο ρατσισμό,αλλά επιτέλους να μπεί ένα τέλος στην ασυδοσία.Κατά πρώτον να γίνει καταγραφή όλων των παρανόμων μεταναστών για να ξέρουμε με ποιούς έχουμε να κάνουμε και κατά δεύτερον η Ελληνική πολιτεία να λάβει τα μέτρα της τόσο για τους ήδη υπάρχοντες όσο και για την θωράκιση των συνόρων της,για να πάψει να είναι η χώρα ξέφραγο αμπέλι.


Ως Έλληνες γνωρίζουμε καλά τι σημαίνει προσφυγιά και έχουμε ιδαίτερες ευαισθησίες στο θέμα αυτό,όμως είμαστε υποχρεωμένοι να ακολουθήσουμε συγκεκριμένη μεταναστευτική πολιτική όπως πράττουν οι σύγχρονες χώρες.

H προφητεία του μακαριστού γέροντος Παϊσίου για την Πόλη.

Με αφορμή την επικείμενη μαύρη επέτειο της άλωσης της Πόλης,αξίζει τον κόπο να δούμε την προφητεία του μακαριστού γέροντος Παϊσίου ενός σύγχρονου προφήτη της ορθοδοξίας και του Ελληνισμού,για την Κωνσταντινούπολη.


Γ.Παϊσιος (Το ποθούμενο)
“– Η Κωνσταντινούπολη θά γίνει Ελληνική, καί η Αγία Σοφία πάλι θά λειτουργήσει. Η Τουρκία θά διαλυθεί. Ετσι θά απελευθερωθούν τά χωριά μας καί οί αλύτρωτες πατρίδες μας…
Ενα μεσημέρι έφθασε στό κελί τού Γέροντα μιά παρέα προσκυνητών. Αφού πήραν τήν ευχή του, κάθισαν στό υπαίθριο αρχονταρίκι. Μέ πολύ καλοσύνη τούς…
πρόσφερε δροσερό νερό, λουκούμι, καί φρέσκα κορόμηλα. Σέ λίγο ή συζήτηση άρχισε…

– Πώς πάει ό κόσμος έξω; ρώτησε ό Γέροντας.

– Γενικώς πάτερ μου, τά μέσα ενημερώσεως προβάλλουν τό κακό. Φθάσαμε στό σημείο νά αισχρολογούν ακόμη καί τά μικρά παιδιά…Πώς πρέπει άραγε νά φερόμαστε μέσα στήν κακία αυτού τού κόσμου;

– Χρειάζεται διάκριση. Νά συμβουλευόσαστε τόν πνευματικό σας σέ τέτοιες καταστάσεις.

Εδώ, ό Γέροντας σηκώθηκε, τούς άφησε γιά λίγο μόνους, κι΄ εκείνοι βρήκαν τήν ευκαιρία νά συνεννοηθούν μεταξύ τους. Σκέφθηκαν νά τόν ρωτήσουν ” τί θά γίνει μέ τήν Πόλη; “

Σέ λίγο επέστρεψε ο π.Παϊσιος, καί πρός γενική έκπληξη, τούς πρόλαβε όλους. Είχε διαβάσει τήν σκέψη τους!…

– Τί λέτε, θά τήν πάρουμε τήν Πόλη;

Η παρέα έμεινε άναυδη καί αμίλητη…

– Σάς ρωτάω πάλι, είπε ό Γέροντας. Θά τήν πάρουμε τήν Πόλη;

Καί σέ λίγο αστειευόμενος προσθέτει,

– Παλικάρια τής φακής…

– Ναί Γέροντα, άν είναι από τόν Θεό ευλογημένο, θά τήν πάρουμε τήν Πόλη…

– Θά τήν πάρουμε παιδιά μου. Οχι δηλαδή πώς θά τήν πάρουμε εμείς, άλλοι θά μάς τήν δώσουν. Θά τήν πάρουν αυτοί από τούς Τούρκους καί θά τήν δώσουν σ΄ εμάς, όχι γιατί μάς αγαπούν αλλά γιατί αυτό θά είναι τότε, τό συμφέρον τους!…

– Θά διαρκέσει πολύ αυτό τό κακό, Γέροντα;

– Μπόρες, μπόρες θά ΄ναι. Θά δώσουμε όμως εξετάσεις…

Σ΄ αυτόν τόν πόλεμο όλοι θά γυρίσουν νικημένοι. Ο Ελληνικός στρατός θά παραμείνει θεατής. Γήπεδο θά είναι ή Παλαιστίνη, τάφος τους ή Νεκρά Θάλασσα. Αυτό θά είναι καί τό πρώτο ημίχρονο…

Θά υπάρξει μετά καί συνέχεια…. τό δεύτερο ημίχρονο…

Ο κόσμος θά φθάσει σέ αδιέξοδο, καί τότε όλοι θά ζητούν νά μάθουν γιά τό Ευαγγέλιο καί τίς Γραφές. Θά λυπηθεί ό Χριστός τόν κόσμο, καί μέ ένα ξεχωριστό σημείο πού θά δείξει, πολλοί θά πιστέψουν.

Τότε, θά ψάχνει κανείς νά βρεί άπιστο!”



Αυτά τα έχει πει ο Γ.Παίσιος αλλά κανείς δεν μπορεί να μεταφράσει τον τρόπο και τον χρόνο αλλά και τον λόγο για τον οποίο το είπε. Απλή ανάγνωση και τίποτα παραπάνω δεν θέλει.

(Από ixnilatis)

ΜΗΝ ΚΑΙΤΕ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ,ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΚΑΙΝΕ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΘΑ ΚΑΙΝΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ...

Μην κόβετε φλέβες, κόψτε το κάπνισμα !
#fullpost{display:none;}
«Σπαταλήστε χρόνο, αλλιώς πώς θ’ ανακαλύψετε τη ζωή; Η ζωή είναι ωραία αλλά τα ’χει φτιάξει με άλλον. Επιμένετε και θα σας ενδώσει και δώσει. Αλλά επιμένετε (“επιμένετε και στον εαυτό σας να σας απαντήσει. Μην του επιτρέπετε υπεκφυγές”).
Μην εμπιστεύεστε τα εύκολα. Απογοητεύουν εύκολα.
Να λέτε τα άσχημα μπροστά στους φίλους σας. Τα καλά τους πίσω τους.
Μην κόβετε φλέβες, κόψτε λ.χ. το κάπνισμα.
Μη χτυπάτε ενέσεις, εν ανάγκη χτυπήστε το κεφάλι σας στον τοίχο, ίσως πάρει μπροστά.
Μην τα βάζετε με το γείτονα. Δεν είναι εχθρός. Ο εχθρός είναι μέσα μας, τα ελαττώματά μας.
Αυτά πολεμήστε και περιορίστε.
Μην καίτε τα βιβλία στο τέλος της χρονιάς. Μυρίζει καμμένη σάρκα, καμμένα μυαλά από Αουσβιτς μεριά. Κάψτε καλλίτερα προλήψεις, προκαταλήψεις και λοιπά λιπαρά. Τα βιβλία είναι για να φωτίζουν. Φωτιστείτε και αυτοαναναφλεχθείτε οι ίδιοι με βιβλία. “Αν δεν καείς εσύ, αν δεν καώ εγώ πώς θα γεννούνε τα σκοτάδια φως; (Χικμέτ). Εκεί που καίνε βιβλία, μία μέρα θα καίνε ανθρώπους” (Τόμας Μαν το 1933 δηλ. το 1943 ήταν κοντά)».
...
Μια διαφορετική επιστολή στους τελειόφοιτους του 2ου Λυκείου Βριλησίων από τον καθηγητή τους, Γ. Κουβαρά
δείτε το εξαιρετικά ενδιαφέρον δημοσίευμα της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_16/05/2009_314914

Δεν ξεχνώ.19 Μαΐου ,ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού

Δεν ξεχνώ.19 Μαΐου ,ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού
Επιμελείται ο ΧανιώτηςΠρώτο μέρος. Η γενοκτονία των Ποντίων ( 1916 - 1923 ) με 353.000 νεκρούς αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες γενοκτονίες του αιώνα μαςΤον Φεβρουάριο του 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου, ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα, ως Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο μικρασιατικό Πόντο την περίοδο 1916-1923. Η αναγνώριση αυτή, παρόλη την εβδομηκονταετή καθυστέρηση, δικαίωσε ηθικά τον ποντιακό ελληνισμό και συνέδεσε το σύγχρονο ελληνισμό με την ιστορική του μνήμη.

Γιατί η ήττα του 1922, η «νέα τάξη πραγμάτων» που επικράτησε τότε, με την απόλυτη συνενοχή ολόκληρου του ελλαδικού πολιτικού κατεστημένου, περιόρισαν ουσιαστικά όχι μόνο τα γεωγραφικά όρια του ελληνισμού αλλά και τα διανοητικά. Ο περιορισμός των πνευματικών νεοελληνικών οριζόντων είχε άμεση αντανάκλαση στη ελλειματική ιστορική μνήμη των σύγχρονων Ελλήνων.Τι εννοούμε όμως με τον όρο «γενοκτονία»;Πριν από τον όρο «Γενοκτονία» υπήρχε ο όρος «Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας». Η γενοκτονία ως όρος διαμορφώθηκε κυρίως στη δίκη της Νυρεμβέργης το 1945, όπου δικάστηκε η ηγεσία των ναζιστών εγκληματιών του πολέμου. Συγκεκριμένα ο όρος σημαίνει τη μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας.Πρόκειται για ένα πρωτογενές έγκλημα, το οποίο δεν έχει συνάρτηση με πολεμικές συγκρούσεις.......Ο γενοκτόνος δεν εξοντώνει μια ομάδα για κάτι που έκανε, αλλά για κάτι που είναι. Στην περίπτωση των Ελλήνων του Πόντου, επειδή ήταν Έλληνες και Χριστιανοί.Οι Έλληνες στην Οθωμανική ΑυτοκρατορίαΗ άλωση της Τραπεζούντας από τους Οθωμανούς Τούρκους το 1461 σήμαινε για τον Ελληνισμό του Πόντου την απώλεια της ανεξαρτησίας του, αλλά όχι και την εθνική του συνείδηση.Μέσα στην Οθωμανική αυτοκρατορία οι Πόντιοι αποτελούσαν το πιο αποκομμένο κομμάτι του Ελληνισμού, που ζούσαν σε μια περιοχή φτωχή, χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την κεντρική διοίκηση. Επιπλέον αποτελούσαν μειοψηφία μέσα σε ένα πλήθος αλλόθρησκων και αλλόγλωσσων λαών, όπως οι Κούρδοι και οι Αρμένιοι.Η κατάσταση που υπήρχε στον μικρασιατικό χώρο πριν την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας περιγράφεται γλαφυρά από τη σοσιαλιστική εφημερίδα «Ο Λαός» που εκδίδονταν στην Κωνσταντινούπολη:«Ολοι οι μουσουλμάνοι ήταν ίσοι αναμεταξύ τους. Ολοι μπορούσαν να γίνουν πασάδες ή στρατηγοί. Μα δεν παραδέχονταν για ίσους με τον εαυτό τους τους χριστιανούς και τους εβραίους παρά τους ονομάζανε γκιαούρηδες. Τους απογόνους των παλαιών κατοίκων τους μεταχειρίζονταν σαν ξένους. Δεν τους επέτρεπαν να γίνουν αξιωματικοί ή υπάλληλοι. Δεν τους δέχονταν για μάρτυρες στα τουρκικά δικαστήρια. Η τουρκική κυβέρνηση τους ανέχονταν μόνο, βάζοντάς τους να πληρώνουν ένα χωριστό φόρο, το χαράτσι. Τους ονόμαζαν ραγιάδες (κοπάδια) και δεν τους ήθελαν για άλλο τίποτα παρά για να τρέφουν το μουσουλμανικό λαό. Στις επαρχίες μόνο οι μουσουλμάνοι ήτανε γεωχτήμονες. Οι χριστιανοί ήταν αγρότες, απαράλαχτα όπως οι δούλοι στο μεσαίωνα. Πριν την κατοχή, οι χριστιανοί αυτοί ήσαν έθνη ανεξάρτητα και πάντα είχαν βαστάξει τη γλώσσα, τη φορεσιά τους και τις συνήθειες τους.».Παρ' όλα αυτά οι Πόντιοι κατόρθωσαν να διατηρήσουν τη γλώσσα και τη θρησκεία τους, να αποκτήσουν κυρίαρχη οικονομική θέση στα αστικά κέντρα της περιοχής τους, να επιδείξουν έναν αξιόλογο δημογραφικό δυναμισμό που τους επέτρεψε να επεκταθούν και στις περιοχές του Καυκάσου και της Κριμαίας, και τέλος να αναπτύξουν μια σημαντική εκπαιδευτική δραστηριότητα.Τα αίτια της οικονομικής ανάπτυξης θα πρέπει να αναζητηθούν αρχικά στην εκμετάλλευση των μεταλλείων της Αργυρούπολης, στη συνέχεια στη διάνοιξη του εμπορικού δρόμου Τραπεζούντας-Ταυρίδας και αργότερα των οικονομικών ανταλλαγών, μέσω θαλάσσης με τα λιμάνια του Ευξείνου Πόντου κυρίως εκείνα της Κριμαίας.Η οικονομική ανάκαμψη συνδυάστηκε με δημογραφική άνοδο.Το 1865 οι Έλληνες του Πόντου ανέρχονταν σε 265.000 άτομα, το 1880 σε 330.000 άτομα οι οποίοι κατοικούσαν κυρίως στα αστικά κέντρα. Ο ποντιακός ελληνισμός που ζούσε στις αρχές του 20ου αιώνα στις περιοχές Σινώπης, Αμάσειας, Τραπεζούντας, Σαμψούντας, Λαζικής, Αργυρούπολης, Σεβάστειας, Τοκάτης, και Νικόπολης της Οθωμανικής αυτοκρατορίας αριθμούσε, σύμφωνα με υπολογισμούς του Οικουμενικού Πατριαρχείου και των Οθωμανικών αρχών περίπου 600.000 άτομα. Παράλληλα στη νότια Ρωσία, στην περιοχή του Καυκάσου, την ίδια εποχή υπήρχαν περίπου 150.000 Πόντιοι, που είχαν μετοικίσει εκεί μετά την Άλωση της Τραπεζούντας από τους Οθωμανούς το 1461.Το 1860 υπήρχαν στην περιοχή του Πόντου 100 ελληνικά σχολεία, ενώ μετά την κατάλυση της οθωμανικής κυριαρχίας το 1919 τα σχολεία υπολογίζονταν σε 1401 με 86.000 μαθητές, με πιο φημισμένο το Φροντιστήριο της Τραπεζούντας. Βέβαια εκτός από τα σχολεία οι Πόντιοι διέθεταν τυπογραφεία, περιοδικά, εφημερίδες, λέσχες, και θέατρα, με τα οποία έκαναν αισθητό τόσο το υψηλό πνευματικό τους επίπεδο, όσο και το εθνικό τους φρόνημα.Ο ποντιακός ελληνισμός, από την πτώση της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας (1461) γνώρισε κατά καιρούς διωγμούς, σφαγές, ξεριζωμούς και προσπάθειες για το βίαιο εξισλαμισμό και εκτουρκισμό του. Η οθωμανική κατάκτηση του μικρασιατικού Πόντου μπορεί να διακριθεί σε τρεις περιόδους.A' περίoδοςΗ πρώτη αρχίζει με την άλωση της Τραπεζούντας το 1461 και λήγει στα μέσα του 17ου αιώνα. Την περίοδο αυτή οι Τούρκοι κρατούν ουδέτερη στάση κατά των Ελλήνων του Πόντου.B' περίoδοςΗ δεύτερη αρχίζει στα μέσα του 17ου αιώνα και λήγει με το τέλος του πρώτου ρωσοτουρκικού πολέμου. Χαρακτηρίζεται με τη θρησκευτική βία κατά των χριστιανικών πληθυσμών. Κατά την περίοδο αυτή πραγματοποιούνται ομαδικοί εξισλαμισμοί των ελληνικών πληθυσμών.Γ' περίoδοςΗ τελευταία περίοδος, που τελειώνει το 1922 υποδιαιρείται σε δύο υποπεριόδους.. A' υποπερίoδοςΗ πρώτη αρχίζει με τη Συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή, το 1774. Χαρακτηρίζεται από τη συστηματική προσπάθεια των τοπικών αρχών να μην εφαρμόζουν προς όφελος των χριστιανών τους φιλελεύθερους νόμους.. B' υποπερίoδοςΗ δεύτερη υποπερίοδος αρχίζει το 1908 και χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη του τουρκικού εθνικισμού.Από τους βαλκανικούς πολέμους και από τους επίσημους συμβούλους, των Γερμανών, οι Νεότουρκοι διδάχθηκαν ότι μονάχα με την εξαφάνιση των Ελλήνων και Αρμενίων θα έκαναν πατρίδα τους τη Μικρά Ασία. Οι διάφορες μορφές βίας δεν αρκούσαν για να φέρουν τον εκτουρκισμό.Η απόφαση για την εξόντωσή τους πάρθηκε από τους Νεότουρκους το 1911, εφαρμόστηκε κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου και ολοκληρώθηκε από το Μούσταφα Κεμάλ Ατατούρκ(1919 - 1923).Οι σωβινιστικές τάσεις των νεοτούρκων φαίνονταν από πολύ νωρίς. Οι Νεότουρκοι αρνιούνταν πως υπάρχει εθνικό ζήτημα στην Τουρκία και επέλεξαν την πολιτική της βίαιης αφομοίωσης των εθνικών μειονοτήτων. Σε μια μυστική σύσκεψη υπό την προεδρία του Ταλαάτ Πασά, ο δρ. Σακίρ Μπεχαεντίν, στέλεχος των Νεοτούρκων λέει:«Τα έθνη που απόμειναν από παλιά στην Αυτοκρατορία μας μοιάζουν με ξένα και βλαβερά χόρτα που πρέπει να ξερριζωθούν. Να ξεκαθαρίσουμε τη γη μας. Αυτός άλλωστε είναι και ο σκοπός της επανάστασής μας.»Στην ίδια σύσκεψη ο δρ, Ναζίμ λέει:«.Θέλω να ζήσει ο Τούρκος. Και θέλω να ζήσει μόνο σ αυτά τα εδάφη και να είναι ανεξάρτητος. Εκτός των Τούρκων όλα τα άλλα στοιχεία να εξοντωθούν, άσχετα σε ποιά θρησκεία ή πίστη ανήκουν. Αυτή η χώρα πρέπει να καθαρίσει από τα ξένα στοιχεία. Οι Τούρκοι πρέπει να κάνουν την εκκαθάριση.»Η εφημερίδα «Ο Λαός» της Πόλης προειδοποιούσε τους Τούρκους ηγέτες:«Σήμερα με το τουρκικό σύνταγμα, αν έχετε ακόμα τα ίδια μυαλά, αν προσπαθάτε με το φανατισμό και με τον τουρκισμό να πνίξετε κάθε ξέχωρη εθνική ζωή, θα χυθεί αίμα πολύ κι από τα δύο μέρη και η Ευρώπη θα σας καθήσει στο σβέρκο. Τούρκοι που τυραννάτε τους λαούς της Αυτοκρατορίας, να μάθετε πως κανένας λαός δεν είναι τόσο πρόστυχος, τόσο ελεεινός, που να δέχεται να τυραννιέται και να κυβερνιέται από τον τύραννό του, τον ξένο, τον αλλόφυλο. Και τότες πια, σα δε σωφρονιστείτε, θα διαλυθεί η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Και η Τουρκία θα σβήσει.»Το Νεοτουρκικό Κομιτάτο «Ένωση και Πρόοδος» ιδρύθηκε το 1889. Στο συνέδριό τους, που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1911 πάρθηκε η απόφαση, ότι η Μικρά Ασία πρέπει να γίνει μωαμεθανική χώρα. Η απόφαση αυτή καταδίκασε σε θάνατο διάφορες εθνότητες. Στην απόφαση γράφεται:«Η Τουρκία πρέπει να γίνει μωαμεθανική χώρα, όπου η μωαμεθανική θρησκεία και οι μωαμεθανικές αντιλήψεις θα κυριαρχούν και κάθε άλλη θρησκευτική προπαγάνδα θα καταπνίγεται. Αργά ή γρήγορα θα πρέπει να πραγματοποιηθεί η πλήρης οθωμανοποίηση όλων των υπηκόων της Τουρκίας. Και είναι ολοκάθαρο ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει με την πειθώ. Αρα πρέπει να χρησιμοποιηθεί ένοπλη βία. Το δικαίωμα των άλλων εθνοτήτων να έχουν δικές τους οργανώσεις θα πρέπει να αποκλειστεί. Κάθε μορφή αποκέντρωσης και αυτοδιοίκησης θα θεωρείται προδοσία προς την τουρκική αυτοκρατορία.»Έτσι διαμορφώνεται στο Μικρασιατικό χώρο μια κατάσταση, σύμφωνα με την οποία έχουμε από τη μια τις απαιτήσεις των Ελλήνων και των Αρμενίων για ελευθερία και ανεξαρτησία και από την άλλη τον ακραίο τουρκικό εθνικισμό.Ένας παράγοντας που παρεμβαίνει υπέρ των οθωμανικών συμφερόντων είναι ο γερμανικός. Οι Γερμανοί έχουν τεράστια συμφέροντα στην Τουρκία. Οικονομικά και στρατιωτικά. Ελπίζουν ότι με μια ισχυρή Τουρκία θα ανταγωνίζονται καλύτερα τους Βρεττανούς. Γιαυτό το λόγο η γερμανική πολιτική εκπονεί ένα πρόγραμμα ακεραιότητας της Τουρκίας, η υλοποίηση του οποίου προϋποθέτει την εξόντωση των πληθυσμών εκείνων που ενισχύουν τις φυγόκεντρες τάσεις στο εσωτερικό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Τουρκία γίνεται το πιο σημαντικό πεδίο δράσης του γερμανικού ιμπεριαλισμού. Κινητήρια δύναμη είναι οι γερμανικές τράπεζες, οι οποίες έχουν κολοσιαίες επιχειρήσεις στην Ασία.Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους οι Γερμανοί προσπαθούν με κάθε τρόπο να φανατίσουν τις τουρκικές μάζες εναντίον των χριστιανών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Σε μια προκήρυξη που κυκλοφορεί η "Γερμανική Τράπεζα της Παλαιστίνης" γράφεται:«Αν πεινούμε και υποφέρουμε εμείς οι Τούρκοι, αιτία είναι οι γκιαούρηδες που στα χέρια τους κρατούν τον πλούτο μας και το εμπόριό μας. Ως πότε θα ανεχόμαστε τις προκλήσεις τους. Μποϋκοτάρετε τα προϊόντα τους. Σταματήστε κάθε δοσοληψία μαζί τους. Τι τη θέλετε τη φιλία τους; Ποιό το όφελος να συναδελφώνεστε και να τους προσφέρετε με τόση ειλικρίνεια την αγάπη και τον πλούτο μας.»Mετά τους Βαλκανικούς πολέμους και κυρίως με την έναρξη του Α' Παγκοσμίου πολέμου, υλοποιείται η αποφασισμένη από το 1911 απόφαση των Οθωμανών οριστική λύση του εθνικού προβλήματος της Αυτοκρατορίας με την φυσική εξόντωση των γηγενών εθνοτήτων. Εκθεση που στάλθηκε στο ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών από την Κωνσταντινούπολη αναφέρει:«Μεταξύ των υπό του Νεοτουρκικού κομιτάτου ληφθεισών αποφάσεων είναι και ο εκτουρκισμός των ελληνικών πληθυσμών, ο οποίος δεν είναι δυνατός, εφ όσον υπάρχουσι συμπαγείς ελληνικοί συνοικισμοί.»Το κλίμα που είχε αρχίσει να διαμορφώνεται περιγράφεται στο άρθρο με τίτλο «Οθωμανοί εις τα όπλα» στις 13-10-1911 της εφημερίδας «Ηχώ» της Σαμψούντας:«Ο ιερός πόλεμος είναι θεία εντολή, της οποίας η εγκατάλειψις εις τοιαύτην εποχήν είναι αδύνατος. Εμπρός αδελφοί, ας ετοιμασθώμεν από σήμερον να συγκρουσθώμεν μετά των εχθρών, να πίωμεν το αίμα των.»Το 1914 αρχίζουν οι μεγάλες διώξεις κατά των Ελλήνων της Ιωνίας και της Ανατολικής Θράκης.Το 1915 ήταν μια χρονιά ορόσημο για τον Ποντιακό Ελληνισμό της Μικράς Ασίας. Τη χρονιά εκείνη, και ενώ όλα τα ευρωπαικά κράτη είχαν εμπλακεί στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Τούρκοι εκπόνησαν ένα σχέδιο εξόντωσης των χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας. Τον Ιούνιο πραγματοποιήθηκε η εξορία και στη συνέχεια η σφαγή των Αρμενίων, ενώ αρχίζουν οι πρώτες βιοπραγίες εναντίον του ποντιακού στοιχείου.Τον Δεκέμβριο του 1916 εκπονήθηκε από τους Τούρκους στρατηγούς Εμβέρ και Ταλαάτ σχέδιο εξόντωσης του άμαχου ελληνικού πληθυσμού του Πόντου που προέβλεπε: «Άμεση εξόντωση μόνον των ανδρών των πόλεων από 16-60 ετών και γενική εξορία όλων των ανδρών και γυναικοπαίδων των χωριών στα ενδότερα της Ανατολής με πρόγραμμα σφαγής και εξόντωσης». Το πρόγραμμα ξεκίνησε 15 ημέρες αργότερα και εφαρμόστηκε κυρίως στις περιοχές της Σαμψούντας και της Πάφρας.Η περιοχή της Τραπεζούντας είχε γλυτώσει από τη μανία των Τούρκων διότι είχε καταληφθεί τον Απρίλιο του 1916 από τον ρωσικό στρατό.Οταν όμως οι Ρώσοι εγκατέλειψαν την πόλη τον Φεβρουάριο του 1918, τότε ο μισός περίπου πληθυσμός της περιοχής εγκατέλειψε τις εστίες του και ακολούθησε τον ρωσικό στρατό κατά την υποχώρησή του. Οι περισσότεροι από τους πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Καυκάσου και των παραλίων της Γεωργίας.Οι Τούρκοι στον Πόντο άρχισαν με την επιστράτευση όλων από 16-60 ετών και την αποστολή τους σε Τάγματα Εργασίας. Παράλληλα αμφισβήτησαν το δικαίωμα των Ελλήνων να ασκούν ελεύθερα τα επαγγέλματά τους και επί πλέον απαγόρευσαν τους μουσουλμάνους να εργάζονται επαγγελματικά με τους Έλληνες με την ποινή της τιμωρίας από τις στρατιωτικές Αρχές.Κατ΄ αρχάς οι άτακτες ορδές των Τούρκων επιτίθονταν στα απομονωμένα ελληνικά χωριά κλέβοντας, φονεύοντας, αρπάζοντας νέα κορίτσια, κακοποιώντας και καίγοντάς τα.Οι Τούρκοι πολύ σύντομα, χωρίς προσχήματα πια περνούν στην επίθεση. Από κάθε γωνιά του Πόντου και της Μικράς Ασίας έρχονται καταγγελίες. Οι σποραδικές δολοφονίες αρχίζουν να αυξάνονται. Χωρικοί, που πήγαιναν να δουλέψουν στα χωράφια τους, βρίσκονταν καθημερινά δολοφονημένοι.Οι διωγμοί εκδηλώθηκαν αρχικά με τη μορφή σποραδικών κρουσμάτων βίας, καταστροφών, απελάσεων και εκτοπισμών. Φαίνονταν σαν να προέρχονταν από ανεύθυνα κυρίως στοιχεία. Πολύ γρήγορα όμως έγιναν συστηματικοί, πιο οργανωμένοι και εκτεταμένοι και στρέφονταν τόσο κατά των Ελλήνων όσο και κατά των Αρμενίων. Εμπνευστής και εγκέφαλος αυτής της επιχείρησης της γενοκτονίας ήταν ο Μεχμέτ Ταλαάτ, υπουργός των Εσωτερικών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Με δικές του εντολές, που καλούσαν τις αρχές να μη δείχνουν κανένα έλεος και για τoυς χριστιανούς, εξαπολύθηκαν οι διωγμοί κατά των «ανεπιθύμητων» εθνοτήτων σε μια τεράστια έκταση.Το Οικουμενικό Πατριαρχείο αναγκάστηκε, σε ένδειξη πένθους, να κλείσει στις 15 Μαΐου 1914 όλες τις εκκλησίες και τα σχολεία και να καταγγείλει στις Μεγάλες Δυνάμεις τους νέους διωγμούς. Δεν κατάφερε όμως τίποτε γιατί κηρύχθηκε στο μεταξύ ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, στον οποίο η Τουρκία έλαβε μέρος ως σύμμαχος της Γερμανίας, έχοντας πια την ευχέρεια να εφαρμόσει πλήρως το παλαιότερο σχέδιο της εξόντωσης των χριστιανών.Η εφαρμογή αυτής της πολιτικής ανάγκασε χιλιάδες Έλληνες των παραλίων της Μικρασίας να εγκαταλείψουν τις προαιώνιες εστίες τους και να μετοικήσουν με πολυήμερες εξοντωτικές πορείες.Σύμφωνα με μια έκθεση της Ελληνικής Πρεσβείας, με ημερομηνία τον Ιούνιο του 1915 είναι γραμμένα τα εξής: «Οι εκτοπιζόμενοι από τα χωριά τους δεν είχαν δικαίωμα να πάρουν μαζί τους ούτε τα απολύτως αναγκαία. Γυμνοί και ξυπόλητοι, χωρίς τροφή και νερό, δερόμενοι και υβριζόμενοι, όσοι δεν εφονεύοντο οδηγούντο στα όρη από τους δημίους τους. Οι περισσότεροι απ' αυτούς πέθαιναν κατά την πορεία από τα βασανιστήρια. Το τέρμα του ταξιδιού δεν σήμαινε και τέρμα των δεινών τους, γιατί οι βάρβαροι κάτοικοι των χωριών, τους παρελάμβαναν για να τους καταφέρουν το τελειωτικό πλήγμα .»Σκοπός των Τούρκων ήταν, με τους εκτοπισμούς, τις πυρπολήσεις των χωριών, τις λεηλασίες, να επιτύχουν την αλλοίωση του εθνολογικού χαρακτήρα των περιοχών που κατοικούνταν από Ρωμιούς και να καταφέρουν ευκολότερα των εκτουρκισμό εκείνων που θα απέμεναν.Διάβασε τη συνέχεια εδώ...