Γκρίζο = (;) [άσπρο + μαύρο] / 2

Γράφει ο Γιώργος Μιχ.Λιοντήρης
Πολιτικός Μηχανικός

******
Και ενώ χρονικά είμαστε στο φθινόπωρο και οικονομικά στο επίκεντρο μιας δίνης απρόβλεπτης διάρκειας και συνεπειών για τους οικονομικά ασθενέστερους συμπατριώτες μας και όχι μόνο,

το γκρίζο δείχνει να είναι το χρώμα της εθνικής μας μελαγχολίας.
Μια γκρίζα πραγματικότητα, μια καθημερινότητα χωρίς σαφή χαρακτηριστικά, αδιευκρίνιστη, χωρίς προσανατολισμό, με ανασφάλεια και φοβίες είναι αυτό που βιώνουμε αυτό τον καιρό στη χώρα.
Και είναι το γκρίζο το χρώμα εκείνο που εκφράζει σαν διπρόσωπος Ιανός, και το άσπρο και το μαύρο, και αυτό και το αντίθετό του ταυτόχρονα, και την ημέρα και τη νύχτα μαζί, και δηλώνει την συνύπαρξη δυο ουσιαστικά αντίθετων εκδοχών που κανονικά θα έπρεπε η μια να αποκλείει την άλλη.
Συμβαίνει λοιπόν και σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο να υπάρχει αυτό το γκρίζο. Η επίκληση του ‘δόγματος’ «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» δικαιολογεί (;) το να είμαι εδώ σήμερα, αύριο απέναντι και πάλι μεθαύριο εδώ. Τελικά δηλαδή είμαι παντού και πουθενά, παντός καιρού, χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς ευθύνη, χωρίς αρχή και τέλος. Η συνεχής αναζήτηση και οι τυχόν προβληματισμοί όμως δεν θα πρέπει να είναι αιτία και αυτοσκοπός για οβιδιακές μεταμορφώσεις (από τον Λατίνο ποιητή Οβίδιο) και χαμαιλεοντισμούς (ο χαμαιλέοντας είναι ένα είδος ερπετού που το δέρμα του έχει την ιδιότητα να αλλάζει χρώμα ανάλογα με το περιβάλλον που βρίσκεται). Και ενώ θα έπρεπε να κατακρίνονται αυτές οι μεταστροφές που γίνονται αντιληπτές από τον περίγυρο των ατόμων που τις πραγματοποιούν, έχουν δυστυχώς επικρατήσει σαν κώδικας συμπεριφοράς και καθημερινής πρακτικής. Τυχοδιωκτισμός και καιροσκοπισμός ήταν και είναι δυστυχώς συχνά φαινόμενα της νεοελληνικής κοινωνίας μας.
Ας αναλογιστούμε πόσο αποκρουστικό, αν μη τι άλλο, είναι να παρατηρούνται τέτοιες αλλαγές, μεταπτώσεις και υποκρισία από πολιτικά στελέχη που ενώ στο παρελθόν είχαν στηρίξει διαδικασίες αμφισβητούμενης νομιμότητας με τη συμμετοχή ή έστω την ανοχή τους, τώρα μιλάνε ανερυθρίαστα και χωρίς κανένα ίχνος ενοχής για δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια, ιδανικά, απευθυνόμενοι στην ελληνική κοινωνία. Και πόσος φαρισαϊσμός και αναξιοπιστία υπάρχει άραγε σε πολιτικά στελέχη, που στο όνομα δήθεν «του δημοσίου συμφέροντος», «της πατρίδας», «του λαού» και διάφορων άλλων περισπούδαστων και επικοινωνιακών, χθες έλεγαν και επαγγέλονταν διάφορα και σήμερα πράττουν ακριβώς τα αντίθετα χωρίς τσίπα και ντροπή, πάλι με δικαιολογίες φθηνές υποτιμώντας την κοινή νοημοσύνη ή για να δανειστούμε τον επίκαιρο στίχο του ποιητή: «στην πολιτεία που έγινε πορνείο μαστροποί και πολιτικιές(=πόρνες) διαλαλούν σάπια θέλγητρα».
Συνεπώς είναι στο χέρι και στην ευχέρεια καθενός μας να αλλάξει αυτή η γκρίζα και καταθλιπτική ατμόσφαιρα που πλανάται αυτή την περίοδο στη χώρα, κάνοντας αυτοκριτική και αλλάζοντας νοοτροπία αλλά και βάζοντας χρώμα και ελπίδα στη ζωή μας, διεκδικώντας ένα καλύτερο μέλλον κυρίως για τα παιδιά μας, από αυτούς κυρίως που δεν στάθηκαν αντάξιοι των κρίσιμων περιστάσεων.