Το μεγάλο μυστικό και η υπόσχεση !!!

 Γράφει η Πόπη Σουφλή

 Έψαχνα να βρω τις λέξεις. Λέξεις, που να ταιριάζουν οχι μόνο μ' αυτό που ακολουθεί, αλλά κυρίως με το μήνυμα που το συνοδεύει. Μήνυμα που μπορεί να χάνεται στην ψυχρότητα του διαδικτύου, αλλά όταν γράφεται με ψυχή, κρύβει μέσα του όλη αυτή την ΑΝΘΡΩΠΙΑ και την ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ που χάσαμε στα χρόνια μιας ξέφρενης καταναλωτικής ζωής. ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ... , μια φιλία που ξεκίνησε ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν συναντήθηκαν μέχρι σήμερα, αλλά που κάποια πράγματα απλά τους κάνουν να νοιώθουν σαν να γνωρίζονται χρόνια.Είναι φορές, που στους ώμους μου, βαραίνει η εμπιστοσύνη που κάποιοι που μέχρι χθες δεν γνώριζα, δεν υπήρξαν ούτε καν γνωστοί, και φυσικά, ούτε καν φίλοι, κι όμως στεκονται δίπλα μου, σαν να με γνώριζαν χρόνια. Μου εμπιστεύονται σκέψεις και συναισθήματα, με στηρίζουν σε δύσκολες στιγμές, όπως δεν έκαναν φίλοι χρόνων.Ρώτησα, αν μπορώ να μοιραστώ μαζί σας, αυτή την εμπιστοσύνη, κι αυτά τα συναισθηματα της ΦΙΛΙΑΣ και της ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ.

"Κάνε αυτό που νομίζεις"

Κι αυτό θα κάνω.

Θα μοιραστώ μαζί σας, αυτό που μου έστειλε ένας ΦΙΛΟΣ.

Ίσως γιατί θέλω να ξυπνήσω σ' όλους μας, συναισθήματα ξεχασμένα, που κρύβουν μέσα τους ΑΞΙΕΣ, ΑΡΧΕΣ, ΛΟΓΟ ΤΙΜΗΣ...

Συναισθήματα, που πρέπει να βγάλουμε και πάλι στο φως, για να πορευτούμε, για ν' αλλάξουμε τον κόσμο που αφεθήκαμε να φτιάξουμε, ως πιόνια μιας σκακιέρας που βασιλιάδες και αξιωματικοί τύλιξαν γύρω μας, ιστό αράχνης....

ΛΟΓΟΣ ΤΙΜΗΣ.

Ας τον ξαναβρούμε...για να ξαναγίνουμε ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

Για να φτιάξουμε την ΕΛΛΑΔΑ που θέλουμε. 

Το μεγάλο μυστικό    και η υπόσχεση !!!

Στο δακρυσμένο  βλέμμα σου ορκίστηκα πατέρα

το φοβερό το μυστικό που μου πες κάποια μέρα,

αυτό που χρόνια κράτησες  στα βάθη της ψυχής σου

και πόναγες και έκλαιγες κρυφά  απ ΄το παιδί σου

Γιατί ποτέ δεν θέλησες εσύ να με πικράνεις

το χώμα της Πατρίδας μας της μάνας μας της Μάνης...

το χώμα, το χωράφι μας, που μούλεγες μικρός

να μας το πάρει θέλησε o άθλιος δασικός .

Μα εσύ της Μάνης γέννημα της Μάνης μας καμάρι

έδωσες την απάντηση,ποιός θ άρθει να το πάρει,

να περιμένω στη στροφή να ξελογαριαστούμε,

να δώσουμε να πάρουμε το πρόσωπο να δούμε.

Εκείνον που κρυβότανε κι ήταν ο αρχηγός

δειλός απαίσιος άνανδρος Υπάλληλος τρανός,

που ζήταγε το αίμα μας για να αναγνωρίσει

το κτήμα μας με τις ελιές να το «χαρακτηρίσει».

Και στο χαρτί του κράταγε γραμμένο αριθμό

σου έδειξε και ζήτησε να μείνει μυστικό,

Αν ήθελες το κτήμα μας σε μένα να αφήσεις

να δώσεις έπρεπε και εσύ τη γη μας να κρατήσεις.

Όμως εσύ δεν έδωσες δεν πούλησες την Μάνη

δεν άκουσες τις διαταγές δασαρχικό φιρμάνι,

δεν μου πες  τότε τίποτα ,δεν έβγαλες μιλιά

στα μάτια σου, στο βλέμμα σου υπήρχε μια σκιά

κάθε φορά με ρώταγες ποια ήτανε τα νέα

από το δικαστήριο αν είχαμε σπουδαία

και έβλεπα στα μάτια  σου μέσα την αγωνία

συγχώραμε δεν ήξερα την άθλια κοινωνία.

Και λίγο πριν ο χάροντας σου πάρει το.. σπαθί σου

Το δάκρυ σου δεν κράτησες άνοιξες την ψυχή σου

Και εγώ ορκίστηκα βαθειά κρατώντας λίγο χώμα

παρακαλώντας τον Θεό, μείνε λιγάκι ακόμα....

1/1/1999.....έφυγε για το μεγάλο ταξίδι.

Ο όρκος όμως μένει , υπάρχει...ζεί !

Νίκος Μαντάγαρης