Ήταν η πιο καθοριστική νίκη για την έκβαση του ενθικοαπελευθερωτικού αγών των Ελλήνων. Ίσως η πιο σημαντική και από τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου που ακολούθησε 16 μήνες μετά. Η Μάχη της Βέργας ή άλλως Μάχη του Αλμυρού αποτελεί ένα μεγάλο μάθημα Ελευθερίας. Διεξήχθη κατά το κρίσιμο πενθήμερο μεταξύ 22ας και 24ης Ιουνίου 1826, στην είσοδο της Μάνης από τη Μεσσηνία, μεταξύ του πάνοπλου και άρτια οργανωμένου στρατού του Ιμπραήμ πασά και των Μανιατών.
Βρίσκοντας διαλυμένη την Πελοπόννησο εξ αιτίας του εμφύλιου σπαραγμού στον οποίον ΔΕΝ συμμετείχαν οι Μανιάτες, ο Ιμπραήμ αλώνιζε καίγοντας, καταστρέφοντας και παίρνοντας χιλιάδες γυναικόπαιδα αιχμαλώτους. Κυνηγούσε τους Έλληνες στα βουνά και άφηνε πίσω του καμμένη γη για να μη μπορεί να ζήσει ούτε αγρίμι. Με την έπαρση του νικητή έφθασε στην Καλαμάτα και έστειλε το μήνυμα στον Μανιάτες να παραδοθούν αμαχητί άλλως θα περάσει όλη τη Μάνη από το σπαθί του και δεν θ’ αφήσει «μήτε ίχνος οσπιτίου...». Και τότε, ο νέος Λεωνίδας του απαντά: «Σε περιμένομε με όσας διαθέτεις δυνάμεις... Οι κάτοικοι της Μάνης γράφομε και σε περιμένομε...». Γεωργάκης Μαυρομιχάλης- Αρχηγός Σπαρτιατών.
Οι Μανιάτες οχυρώθηκαν πίσω από τη «Μάντρα», το ιδιοφυές αμυντικό έργο που έφτιαξαν στην περιοχή. Η μάχη κράτησε τρεις ημέρες. Η πανωλεθρία του Ιμπραήμ ήταν πανθομολογούμενη. Οι αραπάδες ΔΕΝ πέρασαν ποτέ στη Μάνη και ο Ιμπραήμ αναγκάστηκε να οπισθοχωρήσει στην Καλαμάτα. Δοκίμασε να κάνει απόβαση στον Διρό, θεωρώντας ότι οι άντρες είναι απασχολημένοι στη Βέργα και θα βρει ελεύθερο το πεδίο. Μα δεν υπολόγισε τις γυναίκες, τους γέροντες και τα παιδιά. Μήνες ξέβραζε η θάλασσα του Διρού τα πτώματα των επιδρομέων. Δοκίμασε να περάσει στη Μάνη από τον Πολυάραβο και το Κακοσκάλι μα έπαθε τα ίδια.Ειδικά η μάχη της Βέργας, τηρουμένων κάποιων αναλογιών, θα μπορούσε να παρομοιαστεί με τη μάχη των Θερμοπυλών, με μια διαφορά: εδώ δεν πέρασαν οι «Μύδοι»!
Η Βέργα αποτελεί μάθημα ανδρείας και ελευθερίας. Και ήταν αυτή που καθόρισε το αποτέλεσμα του Αγώνα των Ελλήνων για Ελευθερία. Διότι αν δεν υπήρχε η Βέργα δεν θα ακολουθούσε το Ναυαρίνο και η Ελλάδα θα παρέμενε σκλαβωμένη. Η Μάνη ήταν το τελευταίο ελεύθερο ελληνικό χώμα και γι’ αυτό το ήθελε τόσο πολύ ο Ιμπραήμ!
Εγώ ’μια η Βέργα τα’ Αρμυρού και ότι με εύρη το μπορού …
Δυστυχώς όμως, η Ελληνική Πολιτεία ποτέ δεν κατέταξε τη Μάχη της Βέργας στη θέση που της αξίζει: τον Πανελλήνιο εορτασμό της. Αλλά, ούτε και στα σχολικά εγχειρίδια μνημονεύεται όπως της πρέπει, ενώ μερικά την παραλείπουν παντελώς! Κι όμως, θα μπορούσε να αποτελεί το καλύτερο μάθημα ανδρείας και φιλοπατρίας τα οποία όπως φαίνεται κάποιοι , προφανώς δεν θέλουν να υπάρχουν.
Σήμερα, η Μάνη δέχεται άλλου είδους επιθέσεις με τον ίδιο πάντα στόχο: την κατάληψή της και της εξαφάνιση του είδους των «αταξινόμητων Μανιατών». Δυστυχώς, τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα γιατί έχουν καταφέρει να «νοθεύσουν τον σπόρο». Όμως, όπως και σε όλη την Ελλάδα, έχουν απομείνει πολλοί ελληνικοί σπόροι που θα αντισταθούν και θα καταπνίξουν τα υβρίδια εκείνα που χωρίς αιδώ και τιμωρία (μέχρι τώρα) προσπαθούν να εισαγάγουν λαθραία Τούρκους στη Μάνη.
Η Βέργα, αποτελούσε και αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση, σε ΟΛΕΣ τις εποχές. Γι’ αυτό και οι Μανιάτες ΔΕΝ την ξεχνούμε ποτέ!
Η ΕΥΝΟΜΙΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου