Μια χούφτα καλοκαίρι χρειαζόμαστε …

Γράφει η Αγγελική Ρουμελιώτου

Κοινωνική λειτουργός 

Αυτά τα χαλίκια που τρυπάνε τα πόδια σου όταν περπατάς στο κύμα , μεγάλος μπελάς. Τι είναι αυτό; Μια πέτρα, γυάλινη… Αν τη μυρίσεις, μυρίζει καλοκαίρι. Ναι, καλοκαίρι. Καλοκαίρι είναι να σε στραβώνει ο ήλιος που μπαίνει από τις γρίλιες όταν κοιμάσαι και να σ΄ αρέσει. Να σε στραβώνει το φως που τόσο χρειάζεσαι για να υπάρχεις. Το φως είναι ζωή. Το φως είναι αλήθεια. Το φως είναι αισιοδοξία. Το φως είναι γέλιο. 

Το φως είναι λάμψη. Το φως είναι κάθαρση απ΄ όλα όσα ήρθαν και μας κύλησαν στη μιζέρια. Καλοκαίρι είναι να μην έχεις μία, αλλά να κάνεις σχέδια για διακοπές. Και είναι υγεία τούτο γιατί ακόμη και όλα να μας τα στερήσουν , τα όνειρά μας δεν μπορούν να τα πειράξουν. Αυτά θα είναι δικά μας, κατάδικά μας. Και πάνω σε αυτά θα χτίσουμε ξανά. 

Όσες φορές και αν χρειαστεί. Όση δύναμη κι αν χρειαστεί να βάλουμε στα χέρια μας για να σηκωθούμε. Καλοκαίρι είναι να νοιώθεις έφηβος. Να νοιώθεις ,όχι απαραίτητα να είσαι. Γιατί φίλοι μου, έφηβος είσαι μόνο μια φορά, άντε δύο , άντε τρεις… -αυτό θα σας το εξηγήσω άλλη φορά. Αλλά, έφηβος μπορείς να νοιώθεις πάντα. Και να βλέπεις τη ζωή σαν να σου ανήκει, όχι να της ανήκεις. Και να ζεις σαν να ξημερώνει για πρώτη φορά. Και να αγαπάς σαν να μην έχεις ξαναγαπήσει. Και να κλαις σαν να μην έχεις ξανακλάψει. Και να χαμογελάς σαν να είναι πάντα Αύγουστος. Καλοκαίρι είναι να σε φωνάζει ο γιός σου «γέρο» και συ να γελάς συνωμοτικά σαν να το παραδέχεσαι. Ούτε ψήλος στον κόρφο σου. Καλοκαίρι είναι να είναι τρεις το πρωί και συ να κοιτάς, ξαπλωμένος ανάσκελα στην άμμο, τα αστέρια. Και να περιμένεις να πέσει το πρώτο για να κάνεις μια ευχή , χωρίς να σε νοιάζει αν θα πιάσει. Καλοκαίρι είναι να είσαι ξαπλωμένος στο γρασίδι , κάτω από τα δέντρα, την ώρα που βραδιάζει. Τα δέντρα κάνουν την καλύτερη συντροφιά. Σου απαντούν αυτά που έχεις ανάγκη να ακούσεις. Σ΄ ακούνε με τόση προσοχή. Δεν σε προδίδουν ποτέ και ας κρύβουν σε κάθε χαρακιά τους και μια ιστορία από αυτές που άκουσαν στα χρόνια που πέρασαν. Κάποιες χαρακιές μάλιστα είναι σαν να έχουν ματώσει από τον πόνο και τα δάκρυα αυτών που στάθηκαν στις ρίζες και κοίταξαν τον ουρανό, σαν να ΄ταν μόνοι τους στον κόσμο. Και τότε τα κλαδιά έδωσαν ελπίδα με το θρόισμά τους , σαν να απαντούσε ο Θεός, σαν να απαντούσε η ζωή πως κανείς δεν είναι μόνος του στο κόσμο. Αρκεί να αφήσεις το «είναι» σου να το νοιώσει. Αρκεί να έχεις φροντίσει να μείνει μισάνοιχτο το παράθυρο της ψυχής σου. Καλοκαίρι είναι να βλέπεις οικογένειες να παίζουν στη θάλασσα όλη μέρα, και μετά να ανοίγουν αυτά τα μπογαλάκια και να βγαίνουν αυτά τα ιστορικά αξέχαστα ταπεράκια με κεφτεδάκια και αβγουλάκι, για να φάει το μικρούλι που …μόνο στη θάλασσα τρώει. Ποιός από μας δεν το έζησε; Ποιός δεν το θυμάται; Καμιά φορά μάλιστα νοιώθω ότι, όλη η θάλασσα των παιδικών μας χρόνων μπορεί να χωρέσει μέσα σε ένα τόσο δα ταπεράκι . Καλοκαίρι είναι βιβλία. Μυθιστορήματα, περιοδικά, λογοτεχνίες , εφημερίδες που έχουν την τιμητική τους πάνω στις ξαπλώστρες και περιμένουν στωικά τους λουόμενους να ασχοληθούν μαζί τους. Πόσοι έρωτες γεννήθηκαν και πέθαναν μέσα σε τέτοιες σελίδες. Πόσες αγάπες λυτρώθηκαν ή ξεχάστηκαν. Πόσοι δρόμοι ανοίχτηκαν για να χωρέσουν τους αδιάβατους δρόμους των ξεχασμένων όρκων σε μια παραλία. Αυτοί οι όρκοι οι αιώνιοι που εύκολα δίνονταν τις καλοκαιρινές νύχτες σαν να χωρά το αιώνιο μέσα σε ένα μήνα, σε ένα μόνο μήνα. Καλοκαίρι είναι να ανταμώνεις ανθρώπους που έχεις να τους δεις χρόνια. Να κάθεσαι μαζί τους και μέσα σε πέντε λεπτά να έχεις γυρίσει το χρόνο πίσω . Να έχεις θυμηθεί φάρσες του σχολείου κι αυτόν τον δάσκαλο που όλοι μαζί ταλαιπωρούσατε. Και το σπασίκλα της τάξης . Να έχεις θυμηθεί την πενταήμερη ή την πρώτη εκδρομή στο διπλανό χωριό . Να έχεις θυμηθεί και αυτό το κουλούρι του κυλικείου που μάλλον ήταν το νοστιμότερο που έχεις φάει στη ζωή σου (και δεν ήταν το σουσάμι που έκανε τη διαφορά…). Καλοκαίρι είναι να βλέπεις περισσότερο τα παιδιά σου και το σύντροφο της ζωής σου. Αυτό το περισσότερο είναι και σε χρόνο και σε ουσία. Και αν είσαι τυχερός αυτό θα σε πείσει να το κρατήσεις έτσι και για το χειμώνα. Είναι αυτό που λέμε μάθημα, είναι αυτό που λέμε ευκαιρία, είναι αυτό που λέμε «δες ποια είναι η πραγματική ουσία της ζωής». Δες και αν πειστείς, άλλαξε. Καλοκαίρι είναι και αυτό το «πόσο μεγαλώσαμε» που είναι ο επίλογος στις κουβέντες μας, τις φιλοσοφικές, τις μεταμεσονύκτιες. Και έχουμε ανάγκη να ακούσουμε από κάποιον να μας λέει ότι αυτό είναι ωριμότητα, σοφία, πείρα, γοητεία και όχι μεγάλωμα. Σαν να λέμε «ρίχνουμε άδεια να πιάσουμε γεμάτα». Καλοκαίρι είναι οι νύχτες που σου φέρνουν με το αεράκι τους τα μουσικά ακούσματα από μια διπλανή παρέα που έπιασε έναν ανατολίτικο σκοπό με ένα σαντούρι. Πάνω στο τραπέζι τους ένα μικρό πιατάκι με δυο τρεις πιπεριές καφτερές, λίγη φάβα , λίγο τουλουμοτύρι και δυο τρεις μπουκιές ψωμί κομμένο με το χέρι. Και ουζάκι , ουζάκι που δεν τα πάει καλά με τον πάγο, όπως λένε οι παλιοί νησιώτες γιατί ο πάγος είναι μαλωμένος με το γλυκάνισο. Πόσα τέτοια μυστικά μας πλούτισαν τις νύχτες μας; Καλοκαίρι είναι η πανσέληνος του Αυγούστου που βγαίνει μποέμικη με μια πρόσκληση στο χέρι για νυχτερινό τσιμπούσι στην παραλία δίπλα στο κύμα. Εκεί, που κλείνεις τα μάτια και ακούς τη θάλασσα να σκάει δίπλα σου και ψιθυρίζεις «να σταματούσε ο χρόνος για πάντα» . Αυτό το πάντα το λες ψιθυριστά γιατί ξέρεις το ψέμα του. Όπως και το ποτέ, άλλος μεγάλος ψεύτης… Ναι φίλοι μου! Αυτά είναι καλοκαίρι! Aναμνήσεις και γεμίσματα μπαταριών, για να έχουμε το χειμώνα. Ο χρόνος περνά. Τίποτε και κανείς δεν τον σταματά. Γι΄ αυτό δώστε αξία σε όποιον και σε ό,τι υπάρχει δίπλα σας. Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος. Μια χούφτα καλοκαίρι να ΄χει στη ζωή του και όλα τα ξαναφτιάχνει από την αρχή.-