Γράφει η Αγγελική Ρουμελιώτου
Κοινωνική Λειτουργός
Όταν η Μητέρα Τερέζα επισκέφθηκε το Σηάτλ, την περίμεναν με μια λευκή λιμουζίνα και της πρόσφεραν φιλοξενία σε ένα από τα καλύτερα ξενοδοχεία.
Εκείνη όμως ευχαρίστησε τους ανθρώπους που τα πρόσφεραν λέγοντας ότι δεν θα αισθανόταν άνετα να μείνει εκείνη σε αυτό το ξενοδοχείο ενώ είχε έλθει για να μιλήσει στους αστέγους της περιοχής. Μάλιστα δεν δέχτηκε ούτε την πρόσκληση σε δείπνο λέγοντας ότι οι άνθρωποι πεινάνε στους γύρω δρόμους.
Όταν λοιπόν τη ρώτησαν «τι θα μπορούσαν να κάνουν για να την ευχαριστήσουν » ήλθε από το στόμα της η εξής απάντηση:
«Υπάρχει κάτι που μπορείτε να κάνετε για μένα. Αύριο, νωρίς το πρωί, πάρτε το αυτοκίνητό σας και ψάξτε στην πόλη σας να βρείτε κάποιον που υποφέρει ή είναι μόνος του. Κατεβείτε από το αυτοκίνητο, καθίστε και μιλήστε του. Μείνετε πλάι του όλο το χρόνο που χρειάζεται και μη φύγετε μέχρι να βεβαιωθείτε ότι τον έχετε πείσει ότι δεν είναι μόνος.»
Αυτή η ιστορία γύριζε στο μυαλό μου από τη μέρα που ήλθε στο γραφείο μου ένας νέος από την πόλη μας, για να τρέξει, να βοηθήσει και να διεκπεραιώσει τις γραφειοκρατικές υποθέσεις ενός συμπολίτη μας με αναπηρία.
Και πάλι με επισκέφθηκε η ίδια εικόνα, όταν μια κοπέλα με τεράστιες επαγγελματικές υποχρεώσεις και καθόλου ελεύθερο χρόνο, βρήκε χρόνο και άπλωσε τις φτερούγες της πάνω από μια μοναχική και πονεμένη κοπέλα που περνά δύσκολες ώρες.
Φτερούγες, είπα. Και σκέφτηκα ότι υπάρχουν ανάμεσά μας, άνθρωποι που μοιάζουν με αγγέλους, σε κάποιες αθέατες πλευρές της ζωής τους.
Πιστέψτε με! είναι αρκετοί, αλλά - ακόμη και αν δεν ήταν- είναι τέτοιας ποιότητας άνθρωποι, που θα έφταναν για να μας υπενθυμίσουν ότι ο κόσμος είναι ακόμα όμορφος, όπως λέει και ο Ν. Βρεττάκος. Αυτοί οι άνθρωποι προτιμούν να θυσιάσουν ένα πρωινό καφεδάκι ώστε να τρέξουν να πουν μια καλημέρα σε έναν άρρωστο στη γειτονιά, να τον βοηθήσουν να φτιάξει τα χαρτιά της Πρόνοιας , να του πάνε λίγα τρόφιμα ή απλά να του χαμογελάσουν και να του πούνε ότι «όλα θα πάνε καλά» .
Στο «Σωματείο των Εθελοντών» το ξέρουν καλά αυτό . Στο «Βοήθεια στο σπίτι» επίσης, το ξέρουν καλά αυτό. Όπως ξέρουν καλά βέβαια και το πόσο δύσκολα είναι πια τα πράγματα με τα κρατικά προνοιακά προγράμματα. Δεν έχουμε δομές φίλοι μου. Πού είναι οι δομές για να φιλοξενήσουν μοναχικούς και ανήμπορους μοναχικούς ηλικιωμένους ή ανθρώπους με σοβαρά και ανίατα προβλήματα. Πόσο να αντέξουν οι δομές της Μητρόπολης ; Πόσους ανθρώπους να μπορέσουν να φιλοξενήσουν;
Αλλά και πόσο ακόμη αυτό το κράτος θα κωφεύει μπροστά στη δυσκολία και την ανέχεια των ανθρώπων; Πόσο ακόμη θα βλέπει και θα κάνει σαν να μην βλέπει;
Κι αν οι πολιτικοί εκπρόσωποι δημιούργησαν ένα παρακλάδι επιδομάτων και παροχών σε ανθρώπους που δεν τα δικαιούνταν οφείλουν να κάνουν εξυγίανση χωρίς όμως να βασανίζουν διαδικαστικά τους αντικειμενικά αναπήρους και τους αδύναμους κοινωνικά συνανθρώπους μας.
Φαντάζεστε τι σημαίνει να περιμένει ένας ψυχικά ασθενής που ζει μόνος του, σε μια λίστα αναμονής, για έναν χρόνο ώστε να περάσει από επιτροπή;
Φαντάζεστε τι σημαίνει να μην έχει χρήματα ούτε για το φαγητό του, για ένα χρόνο;
Φαντάζεστε τι είναι για έναν κατάκοιτο να του λέει ο ασφαλιστικός του φορέας ότι δεν μπορεί να του δώσει επίδομα βοηθητικού προσώπου γιατί είναι «κατάκοιτος από γήρας και όχι από τετραπληγία». Λες και από γήρας οι άνθρωποι δεν γίνονται αδύναμοι. Λες και από γήρας οι άνθρωποι αντέχουν να ξεφτιλίζονται. Λες και από γήρας οι άνθρωποι παύουν να έχουν αξιοπρέπεια…
Φαντάζεστε τι είναι για μια κοπέλα με ψυχιατρικά προβλήματα να μένει μόνη, χωρίς κανένα συγγενικό και βοηθητικό πρόσωπο, σε ένα μικρό χωριό; Πώς θα ζεσταθεί το χειμώνα; Ποιός θα τη πει ότι πρέπει να πάρει τα φάρμακα της ; Πώς θα μάθει να φτιάχνει το φαγητό της ; Σε ποιόν θα πει μια καλημέρα αν κανείς δεν την πλησιάσει;
Κοινωνική πολιτική κατά τα άλλα, μέσα σε έναν κόσμο που αγωνιά αν θα γίνει ποτέ κοινωνική και όχι πολιτική.
Αλλά δεν είναι μόνο η κοινωνική πολιτική. Είμαστε κι εμείς. Και η ευθύνη μας. Άλλωστε το κράτος απαρτίζεται από πρόσωπα, εμάς. Εμάς, που στις εκλογές αρεσκόμεθα να δίνουμε χειραψίες και ψηλώνουμε 20 πόντους όταν ο βουλευτής μάς χαμογελάσει. Εμάς, που ηδονιζόμαστε να πιστεύουμε τις φλύαρες πολιτικάντικες υποσχέσεις και μετά τις εκλογές σφυράμε αδιάφορα που πιαστήκαμε κορόιδα (άλλη μια φορά) και δεν έγινε τίποτε από όσα μας υποσχέθηκαν. Καμιά φορά αισθανόμαστε και τυχεροί που δεν γίναμε χειρότερα. Ή σκεφτόμαστε ότι πριν από είκοσι χρόνια μας διόρισαν την ξαδέλφη και αισθανόμαστε και υποχρέωση.
Υποχρέωση ! τη στιγμή που υποχρέωση του κράτους είναι να εξασφαλίσει συνθήκες εύρεσης εργασίας για κάθε πολίτη του. Να εξασφαλίσει συνθήκες φροντίδας και στήριξης για κάθε αδύναμο άνθρωπο. Να εξασφαλίσει αξιοπρέπεια. ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ! Γιατί, αγαπημένοι μου, αν μας πάρουν την αξιοπρέπεια, τότε μπορούν και να μας χειραγωγήσουν. Να μας κάνουν να αισθανόμαστε υποχρεωμένοι που έχουμε έστω ένα κομμάτι ψωμί, κι ας είναι και από συσσίτιο. Να μας κάνουν να κάνουμε υποκλίσεις και να ξεχνάμε τα τεράστια αίσχη που έχουν συμβεί μπροστά στα μάτια μας , εις βάρος μας. Ερήμην μας δεν θα το έλεγα…
Αν η κρίση βέβαια έχει ένα και μοναδικό καλό είναι ότι μας βάζει μπροστά στην ατομική μας ευθύνη. Αυτή που μας επιβάλλει να φωνάξουμε για την ανυπαρξία, την αδυναμία των δομών. Αλλά και αυτή που μας σπρώχνει μπροστά στον καθρέφτη για να μας ρωτήσει τι κάναμε κι εμείς οι ίδιοι για το γείτονα που είναι ανήμπορος; Αυτή, που γίνεται ερώτημα για το πώς μπορούμε να ξεχνάμε τους ηλικιωμένους και τους πονεμένους αυτού του τόπου. Το ερώτημα θα γίνεται κραυγή και ας έχουμε φτιάξει μια καλή δικαιολογία μέσα μας για τη στάση μας .
Γι΄αυτό σήμερα ήθελα να μιλήσω για τους αθέατους αγγέλους αυτής της πόλης που μόνοι τους, χωρίς να γνωρίζει κανείς, έχουν αγκαλιάσει με τις φτερούγες τους έναν άνθρωπο και είναι εκεί, γι’ αυτόν. Μεγάλο πράγμα να ξέρεις ότι υπάρχει κάποιος για σένα . Αυτό, αρκεί για να σε κάνει να πατάς στα πόδια σου.
Ο αείμνηστος Νίκος Καρούζος αναφερόμενος σε τέτοιους ανθρώπους έλεγε ότι είναι «απαλοί , χωρίς γωνίες που κόβουν, χωρίς καχυποψία, δίχως έπαρση και επιθετική ειρωνεία που πληγώνει».
Ο Γιάννη Τριάντης συμπληρώνει «…που μιλούν ελάχιστα για τον εαυτό τους. Που χαίρονται με τις επιτυχίες των άλλων. Που δεν σπεύδουν χαιρέκακα να «κάνουν πλάκα», δήθεν χαριεντιζόμενοι, με εξωτερικά γνωρίσματα που πονάνε τους άλλους... Εκείνοι, που δεν σπερμολογούν διακινώντας φήμες. Εκείνοι που υπερασπίζονται σθεναρά κάποιον απόντα όταν λοιδορείται σε μια παρέα, χωρίς να είναι φίλος τους, αλλά επειδή νιώθουν ότι αδικείται... Οι μεταξωτοί άνθρωποι. Όσοι προσέχουν τι λες, και δεν είναι ωσεί παρόντες στην κουβέντα, με το μυαλό τους στο τι θα πουν οι ίδιοι για να εντυπωσιάσουν. Άνθρωποι με ανοιχτούς πόρους και πλατιά καρδιά.»
Σας ευχαριστούμε που υπάρχετε, λοιπόν. Εσείς οι μεταξωτοί άνθρωποι της Μεσσήνης θα χαμογελάτε που διαβάζετε αυτό το «ευχαριστούμε» και ας μην το είχατε ποτέ ανάγκη…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου