Διαβολίτσι Μεσσηνίας:Καλό Παράδεισο κυρα-Καλή!

Για την εκδημία της Καλλιρόης Αναστασοπούλου

Του Ιωάννη Δημητριάδη-Ιατρού

Για πολλά και συναπτά χρόνια, τις Κυριακές και τις μεγάλες γιορτές, με το χτύπημα της πρώτης κιόλας καμπάνας, μες στην πάχνη της δροσάτης αυγής, μια γλυκιά μορφή ξεπρόβαλλε στον κεντρικό δρόμο του χωριού μας.

Το βήμα, σίγουρο και γοργό κατευθυνόταν στην εκκλησία του χωριού, στον Άγιο Παντελεήμονα. Στο χέρι της, τυλιγμένο σε λευκή πετσέτα βαστούσε το πρόσφορο που με περισσή φροντίδα είχε ετοιμάσει αποβραδίς. 

Ήταν η κυρα-Καλή, που με αξιοθαύμαστη συνέπεια και χωρίς γογγυσμό μεριμνούσε ώστε κάθε Σαββατόβραδο να έχει έτοιμο το πρόσφορό της για το επόμενο πρωί.

Το πρόσφορο. Ας σταθούμε στη λέξη αυτή. Πρόσφορο. Δηλαδή, προσφορά. Προσφορά στον Επουράνιο Πατέρα που τόσο αγάπαγε και ευλαβούνταν η κυρα-Καλή. Προσφορά και στους συγχωριανούς της που μέσω αυτού μεταλαμβάναμε τα Άχραντα Μυστήρια. Εξάλλου, πόσες δεν ήταν οι φορές που η ίδια μεριμνούσε ώστε να μη λείψει τούτη η ευλογία, όχι μονάχα στο δικό της σπίτι, αλλά ούτε και από αυτά των γειτόνων της.

- Γιορτάζει ο γιος σου αύριο -έλεγε στη μητέρα μου- του ζύμωσα πρόσφορο, και πρωί-πρωί θα το πάω στην Εκκλησία.

Με τον ίδιο τρόπο, χαιρόταν να μοιράζεται όλα τα καλούδια που με δεξιοτεχνία κατεργάζονταν τα ακούραστα χέρια της. Κουταλίδες, δίπλες με μέλι και καρύδι, ζυμωτό ψωμί. 

Τούτη η μυρωδιά από το ζυμωτό ψωμί σε συνέπαιρνε. Δεν ήταν μόνο τα μυστικά της τέχνης του ζυμώματος που συνέβαλλαν σε αυτό. Ήταν και ότι μαζί με τη μαγιά και το αλεύρι ζύμωνε και ένα κομμάτι από την ανεξάντλητη αγάπη της, από τη γλυκύτητα και την απαντοχή της γεμάτης καλοσύνης καρδιάς της.

Η εργατικότητα, η στοργή, η έγνοια για το διπλανό της είναι τα βασικά γνωρίσματα του χαρακτήρα της κυρα-Καλής. 

Η αίσθηση και το βίωμα της αληθινής αγάπης ήταν βαθιά ριζωμένα μέσα της. Ακόμη και όταν η νόσος που την κατέβαλλε τα τελευταία χρόνια περιόρισε τη θύμησή της, εκείνη όταν έβλεπε τα παλιά της γειτονόπουλα, θαρρείς και ηλεκτριζόταν. Διέκρινες έναν ενθουσιασμό στην όψη της καθώς σε καλούσε να πας κοντά της, έχοντας αναγνωρίσει τη μορφή σου. Τί σημασία έχει αν η νόσος την έκανε να μη θυμάται πλέον το όνομά σου; Εκείνη με καταλυτικό τρόπο στο έλεγε απερίφραστα : - Εγώ, εσένα, σε αγαπάω. 

Με τον τρόπο αυτό η αγάπη της υπερνικούσε τη νόσο.

Όταν την είδα για τελευταία φορά πριν από ενάμιση μήνα, το ίδιο μεγαλείο αγάπης κυριάρχησε. Φανερά καταπονημένη, καθόταν δίπλα στο τζάκι. Ο Γιώργος, η Αλεξάνδρα και εγώ καθόμαστε γύρω της. Γυρίζει η κυρα-Καλή και μού λέει :

- Είσαι καλός. Και η κοπέλα είναι καλή και την αγαπάω. Πιάνοντας τον Γιώργο από το χέρι μού λέει χαμογελώντας : Αυτός είναι δικός μου και τον αγαπάω.

Αυτή ήταν η κυρα-Καλή. Μέχρι τις τελευταίες της στιγμές επικαλείτο την αγάπη. Κι αυτό γιατί σε όλη της τη ζωή δεν έπραξε κάτι άλλο πέρα από το να εργάζεται σκληρά, να μοχθά και να αγαπά. Και όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει.

Γι’ αυτό και όσοι σήμερα θλιβόμαστε για την απώλειά της, ας είμαστε σίγουροι ότι η κυρα-Καλή είναι αναπαυμένη με τους δικαίους. Και αν έφυγε από κοντά μας η αγάπη της θα μας στέργει και θα μας φυλά, ώστε να προκόβουμε στη ζωή μας σε έργα καλά, σε έργα αγάπης.

Ας είναι τούτη η παρακαταθήκη θυμίαμα στη μνήμη της.

Καλό Παράδεισο κυρα-Καλή και ας έχουμε την ευχή σου!