Posted by: Βασίλης Η.Ηλιόπουλος
Το περασμένο καλοκαίρι είχα πάει σε ένα μνημόσυνο .Εκεί γνώρισα την γυναίκα ενός παρευρισκομένου η οποία ήταν Σέρβα. Γελούσε όταν άκουγε για κρίση, και μας ζητούσε να επισκεφθούμε την Σερβία για να δούμε τι πραγματικά σημαίνει κρίση. Όταν ξεκίνησε η ( οικονομική) κρίση επέμενα ότι η κρίση αυτή έχει άλλες ρίζες και εξελίχθηκε σε οικονομική. Συγκεκριμένα έλεγα ότι οι ρίζες ήταν πολιτισμικές.
Δηλαδή,
Μετά την μεταπολίτευση ( για λόγους που δεν μπορούν να εξαντληθούν στο παρόν) οι κάτοικοι της χώρας (η πλειοψηφία τους) σιγά-σιγά έπαψαν να έχουν σχέση με τις ρίζες τους , με την ιστορία τους ,τις συνήθειές τους ,τα ήθη και έθιμά τους, την γλώσσα τους , την θρησκεία τους. Σταδιακά μεταβλήθηκαν σε κακομαθημένα παιδιά που στο μυαλό τους είχαν μόνο απαιτήσεις χωρίς υποχρεώσεις.
Με τον ίδιο τρόπο μεγάλωσαν και τα παιδιά τους . Δεν σκέφτηκαν ότι όλα αυτά που απολάμβαναν δεν ήταν προϊόν δημιουργίας, κόπου και μόχθου, αλλά προϊόν μιας διαδικασίας μετάλλαξης της Ελληνικής κοινωνίας μέσω δανεικών τα οποία θα καλούμασταν όλοι κάποια στιγμή να τα ξεπληρώσουμε. Έτσι λοιπόν η κυρίαρχη ιδεολογία της Ελληνικής κοινωνίας έγινε ο παρασιτικός καταναλωτισμός ,ο οποίος ρούφηξε στην κυριολεξία οποιαδήποτε δημιουργική σκέψη ,θέση, προσπάθεια ,και βέβαια κυριαρχεί ακόμη . Όμως τα ψωμιά της τέλειωσαν επειδή τέλειωσαν και οι πηγές τροφοδοσίας της. ΔΗΛΑΔΗ Ο,ΤΙ ΕΞΕΘΡΕΨΕ ΤΗΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΣΙΤΙΚΟΥ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΣΜΟΥ ΕΠΑΨΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΡΑ Η ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ ΑΥΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΔΕΔΟΜΕΝΗ.
Το ερώτημα όμως είναι : μάθαμε ,έχουμε πρόταση τίμια, ειλικρινή , ρεαλιστική ,πατριωτική ,θέλουμε να αλλάξουμε , να αφήσουμε πίσω τον κακό εαυτό μας και να αγωνιστούμε πάνω σε μια βάση που θα συμφωνήσουμε για να μην αφανιστούμε, είμαστε ειλικρινείς, σκύβουμε πάνω από τα σφάλματά μας ,παύουμε να βρίζουμε ο ένας τον άλλον θεωρούμε ότι όλοι ανήκουμε σε μία κοινότητα ,και ότι πρέπει να εξαντλήσουμε τα όριά μας για να την υπερασπιστούμε;
Υ.Γ :Το 1998 στην εταιρεία που δούλευα ένας συνάδελφος μηχανικός μου ζήτησε να πάρουμε έναν ξεπεσμένο πρώην ιδιοκτήτη μπαρ. Ο άνθρωπος ήταν
Λίγο πριν την καταστροφή του .Χρώσταγε παντού και είχε και τρία παιδιά . Μετά από 5 χρόνια στην δουλειά είχε ξεχρεώσει και είχε και κάποια καβάτζα. Αμέσως μετά με δάνεια πήρε αμάξι ,μηχανάκι και αμάξι για τον γιό του τον οποίο πήραμε και στην δουλειά. Όταν το έμαθα και προσπάθησα να του εξηγήσω τους κινδύνους μου είπε ότι ναι μεν έχω δίκιο αλλά τόσα χρόνια στερήθηκε και είπε να αναπληρώση τις απολαύσεις του, και όχι μόνο αυτό αλλά μετά από 1 χρόνο πήρε και δάνειο 200.000 για να αγοράσει σπίτι. Σήμερα το σπίτι του το χάνει ,το αμάξι του δεν μπορεί να το κυκλοφορήσει ,η δουλειά του υπάρχει δεν υπάρχει ,έχει χωρίσει ,ξέρει όμως ότι φταίει και αυτός.
Σήμερα λοιπόν διάβασα ένα άρθρο από τον Αντιφωνητή που θίγει το ζήτημα και σας το στέλνω.
Β. Ηλιόπουλος
ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΘΑΥΜΑ…
Εδώ και καιρό ο τόπος μας βουλιάζει ολοένα και πιο βαθιά μες στην απόγνωση. Κυβερνήσεις ανεβοκατεβαίνουν, φέρνοντας όλες τους ανεξαιρέτως όλο και πιο κοντά την εκποίηση της χώρας και συνεχίζοντας μεθοδικά το βασικό έργο τους, δηλαδή την πνευματική διάλυση αυτού του λαού, μέσα από το επί δεκαετίες συστηματικό ξεχαρβάλωμα των αξιών του, της πίστης, της γλώσσας και της παιδείας του. Ενός λαού που περνά τραγικές στιγμές, όχι μόνο λόγω της οικονομικής κρίσης, αλλά πρωτίστως επειδή χωρίς πλέον ιστορική μνήμη, εθνικά απονευρωμένος και θρησκευτικά αποχρωματισμένος, έχει χάσει πια τα πνευματικά του αντισώματα, αυτά που του επέτρεπαν να επιβιώνει και να αναγεννιέται σε οικονομικά ή πολιτικά πολύ χειρότερους από τον σημερινό καιρούς. Κι έχει απομείνει χαμένος μέσα στις αυταπάτες των «εκσυγχρονιστικών» του ειδώλων και της ευδαιμονιστικής του πλάνης, αποστερημένος από τα πιο ζωτικά στοιχεία της ίδιας του της ταυτότητας, σε πλήρη αποστασία από τον Θεό, παραζαλισμένος κι αλλοπρόσαλλος, εθισμένος πλέον στο να καταπίνει αμάσητα τόσα και τόσα νεοταξίτικα «προοδευτικά» σκουπίδια, βουλιάζοντας καθημερινά στην ανοησία, την ασυναρτησία και τη χυδαιότητα.
Υπό τις συνθήκες αυτές, είναι φανερό πως η κατάσταση ανθρωπίνως δεν είναι αναστρέψιμη πια. Βρισκόμαστε στο μακράν χειρότερο σημείο της μακραίωνης Iστορίας μας, στο έσχατο σημείο της πνευματικής παρακμής μας. Και αυτό είναι ξεκάθαρο πως δεν μπορεί να αλλάξει, παρά μόνο με κάποιο μεγάλο θαύμα. Κάποια μεγάλη άνωθεν παρέμβαση που θα ανακόψει την ελεύθερη πτώση μας στην άβυσσο, που θα σταματήσει αυτή την τραγική πορεία του λαού μας προς το ιστορικό του Τέλος. Ζητείται επειγόντως ένα θαύμα λοιπόν…
Αυτό το θαύμα όμως δεν είναι τόσο απλό να γίνει. Όχι ασφαλώς γιατί δεν μπορεί να γίνει, ούτε επειδή δεν το θέλει ο Θεός. Άλλος είναι ο λόγος – και αυτόν τον φανερώνει με ενάργεια το περιστατικό από το Ευαγγέλιο, όπου εμφανίζεται ο Χριστός να επισκέπτεται τη Ναζαρέτ για να κηρύξει. Οι συντοπίτες του όμως δεν τον αποδέχθηκαν, τον αντιμετώπισαν με εχθρική δυσπιστία και γι’ αυτό δεν μπόρεσε εκεί να κάνει κανένα μεγάλο θαύμα, εκτός από τη θεραπεία ελάχιστων αρρώστων, και έφυγε στενοχωρημένος: «καὶοὐκἠδύνατοἐκεῖοὐδεμίανδύναμινποιῆσαι, εἰμὴὀλίγοιςἀῤῥώστοιςἐπιθεὶςτὰςχεῖραςἐθεράπευσε. καὶἐθαύμαζεδιὰτὴνἀπιστίαναὐτῶν» (Μαρκ. 6.5-6).
Και αυτό το εύγλωττο συμβάν δεν σημαίνει βέβαια πως ο Χριστός δεν είχε πραγματικά τη δύναμη να θαυματουργήσει. Αποδεικνύει όμως ξεκάθαρα ότι το θαύμα, για να συντελεστεί, απαιτεί όχι μόνο τη θεία ενέργεια, αλλά και την ανθρώπινη συναίνεση, δηλαδή την πίστη και την επιθυμία του ανθρώπου. Γιατί αν ο Θεός θαυματουργούσε χωρίς αυτά, θα παραβίαζε πολύ απλά την ελευθερία του – κι έτσι, ενώ τον έπλασε για να έχει το αυτεξούσιον και εθελότρεπτον, τότε ουσιαστικά θα τον κατέστρεφε.
Σε αυτό λοιπόν το σημείο βρισκόμαστε σήμερα, λίγο μόλις μετά την έλευση της νέας χρονιάς. Το θαύμα που θα σώσει τον λαό μας μπορεί να πραγματοποιηθεί, αλλά μόνο με τη δική του συνέργεια. Δεν θα μας σώσουν από μόνες τους ούτε οι προφητείες των αγίων (άδηλο και κρύφιο το πότε και το πώς ακριβώς θα εκπληρωθούν), ούτε η αγιασμένη γη μας (μια γη γεμάτη κόκαλα αγίων και ποτισμένη με το αίμα χιλιάδων μαρτύρων και ηρώων, που όμως πλέον από πνευματικής πλευράς τη βρωμίζουμε και την προδίδουμε καθημερινά), ούτε και το ότι υπήρξαμε κάτι σαν περιούσιος λαός επί αιώνες (γιατί οι βουλές του Θεού μπορούν να αλλάζουν και, πέραν της αγάπης Του, υπάρχει και το ενδεχόμενο της οργής Του – είναι άλλωστε ήδη άξιον απορίας ποια απερινόητη μεγαλοθυμία Του μάς κρατάει ακόμα και δεν μας έχει ήδη καταποντίσει οριστικά μες στ’ αποκαΐδια της αθλιότητάς μας). Το πιο βασικό απ’ όλα είναι να αναρωτηθούμε αν μας αξίζει να σωθούμε, σε αυτές τις εσχατιές της παρακμής που έχουμε καταντήσει, και φυσικά αν θέλουμε να σωθούμε. Η απάντηση και στα δύο αυτά ερωτήματα είναι μία. Και λέγεται μετάνοια. Μετάνοια ειλικρινής και ολοκληρωτική. Αυτή θα είναι η δική μας συνέργεια και συμμετοχή.
Και φυσικά να ξεκαθαρίσουμε ότι μετάνοια δεν σημαίνει ούτε παθητικότητα, ούτε αδράνεια όσον αφορά τις εν τω κόσμω δραστηριότητές μας. Ο Θεός δεν μας θέλει παθητικούς, να τα περιμένουμε όλα άνωθεν – και αυτό που έλεγαν οι αρχαίοι (για το «συν Αθηνά και χείρα κίνει») ισχύει απολύτως και για μας. Θα πολεμήσουμε λοιπόν και μέσα στον κόσμο, με όποιες κοινωνικές, πολιτικές ή άλλες δράσεις μπορούμε, γιατί απλούστατα είναι τέτοια η λαίλαπα που έρχεται, που κανείς δεν έχει πλέον το δικαίωμα να παραμένει αδρανής. Όλες όμως οι πράξεις μας, για να έχουν αποτέλεσμα, μπορεί να γίνουν μόνο συν Θεώ. Μόνο με το αυτεπίγνωτον της αθλιότητάς μας, μόνο με την οριστική ταφή του ελεεινού πτώματος μέσα μας, μόνο με το κλάμα της ειλικρινούς επιστροφής μας, μόνο με την επίκληση του ελέους Του. Μόνο έτσι μπορούμε να προχωρήσουμε πια. Σε κάθε άλλη περίπτωση, οι καιροί μας τελειώνουν πλέον κάπου εδώ. Και ό,τι επί αιώνες χτίσαμε, χάνεται σε λίγο οριστικά μαζί μας μες στα συντρίμμια.
Ελλάδα 2016. Τα μαύρα σύννεφα πυκνώνουν συνεχώς πάνω από την καταρρέουσα χώρα, κάνοντας ολοένα και πιο ορατά τα σημεία των καιρών. Μέρες ζοφερές και ταραγμένες ανοίγονται μπροστά μας, με μια και μόνη ελπίδα να αχνοφέγγει μες στον ορυμαγδό. Ο έχων νουν ψηφισάτω…
Ν. Δαπέργολας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου