Η κοινωνία των πολιτών, με όπλο την
ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ και με πλήρεις αποδείξεις γράφει το τελευταίο κεφάλαιο της ιστορίας
του Μπόμπολα: «Τη Φυλακή!»
... ο Γιώργος
Μπόμπολας έχει μια αχίλλεια πτέρνα, στα 80 του χρόνια δεν μπορεί να χαρεί
πραγματικά κανέναν από τους θησαυρούς του. Και δεν μπορεί να τους πάρει μαζί
του… Το μόνο που μπορεί να “εισπράξει” είναι η ατίμωση και η απαξία, η εικόνα
του αδίστακτου εγκληματία, του προδότη της χώρας του...
Το 1948 ο Γιώργος Μπόμπολας εξακολουθούσε να βάφει τους τοίχους της
Καστέλλας στον Πειραιά με συνθήματα της ΕΠΟΝ. Η εξορία του πατέρα του στην Ελ
Ντάμπα και η αφόρητη φτώχεια είχαν θολώσει το μυαλό του. Εκείνη την εποχή
υπήρχε κοινωνική ένταση και η αστυνομία επιδείκνυε περίσσεια αυταρχικότητα.
Άνθρωποι εκτελούνταν για πταίσματα…
Το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου τον έπιασαν να βάφει συνθήματα στους
τοίχους… Τον πέταξαν σε ένα μπουντρούμι με καμιά 10ριά άλλα παλικαράκια. Την
επομένη θα τους εκτελούσαν.
