Οικογενειακές και οχι μόνο ιστορίες..

 ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΗΛΙΟΥ 

Ο Προπάππος, Αρχιτελώνης του Πόρου, επινείου του Ναυπλίου και η χρησικτησία.

- Γεώργιος Κεφάλας, άμεσος απόγονος του Αγωνιστή του 1821 Παναγιώτη Κεφάλα, πατέρας της Γιαγιάς μου Βασιλικής Κεφάλα-Ηλιού.

-Δυό φορές αναγκάστηκε να πάει απο τον Πόρο στο Κρανίδι αφού, το 1903 γεννιόταν η πρώτη του κόρη, η Θεια μου η Κυράτσω και το 1905 η Γιαγιά μου Βασιλική.

-Την πρώτη φορά πήγε με άλογο και κοψομεσιάστηκε αφού η (τότε) απόσταση δεν ήταν τα σημερινά ομαλά 53 χιλιόμετρα κανονικής οδού, αλλά διαδρομή κακοτράχαλης περιοχής, μια και δεν υπήρχαν ούτε καρόδρομοι.

-Τη δεύτερη με καίκι, μέσω Ερμιόνης, αλλά του φάνηκε ωσαν να διέσχισε το Αιγαίο με κακοκαιρία, και μετά προς το Κρανίδι με άλογο.

-Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα απο την αρχή..

Ο Προπάππος μας λοιπόν, Γεώργιος Κεφάλας, ενας ικανοποιητικά μορφωμένος αλλα και καλλιεργημένος για την εποχή, άνθρωπος, εκτός απο την ελληνική καθαρεύουσα και την καθομιλουμένη και βέβαια τα αρβανίτικα και τα τοπικά ‘’κορακιστικα’’ σκάμπαζε και λίγα γαλλικά της εποχής, λόγω ιδιότητας.

-Τελωνειακός, καριέρας, γεννηθείς εν Κρανιδίω, όπου όλο το ασκέρι των Κεφαλάδων απο το Δυρράχι Αρκαδίας, κατέφυγε εκεί, όταν ο Στρατηγός Π.Κεφάλας ανέλαβε Αντιπρόεδρος της πρώτης Επαναστατικής Κυβέρνησης, μια και ήταν κυνηγημένοι απο τους Τούρκους.

Διορισμένος στον Πόρο, απο τον Χαρίλαο Τρικούπη, απο ότι θυμάμαι απο τη Γιαγιά μου. Μάλιστα οι κακές γλώσσες έλεγαν, οτι ήταν ρουσφέτι λόγω του Στρατηγού, που μπήκε στην Τριπολιτσά και σκοτώθηκε μαζί με τον κουμπάρο του Παπαφλέσσα το 1825,στο Μανιάκι.

-Στον Πόρο παρέμεινε αρκετά χρόνια, με μικρα διαλείμματα, για να επισκέπτεται την οικογένειά του, τη σύζυγό, Θεοδώρα και τα δυό του κορίτσια. Μεταξύ άλλων, εκτός απο το μεγάλο κτήμα που του είχε παραχωρηθεί απο το κράτος λόγω της συμμετοχής του προγόνου του στην Επανάσταση, αγόρασε και άλλα στρέμματα στο Λεμονοδάσος του Γαλατά όπου είχε ανθρώπους που τα δούλευαν, τα καλλιεργούσαν και είχε μια πολύ καλή παραγωγή εσπεριδοειδών και λαδιού.

Μάλιστα βάφτισε και το μεγάλο παιδί του επικεφαλής των ανθρώπων του στους οποίους εκτός απο χρήματα τους έδινε και ποσοστό της παραγωγής.

-Για να μη μακρυγορώ, τα κορίτσια του μεγάλωναν και έπρεπε να αποκατασταθούν, έτσι εκτός απο το πατρικό στο Κρανίδι και τα κτήματα στο Γαλατά, τους αγόρασε απο ενα σπίτι στην Κοιλάδα (Κοιλάδια την έλεγαν με προφορά οι εντόπιοι) κυριολεκτικά, πάνω στην θάλασσα αφου στο χωριό δεν υπήρχε ο σημερινός παραλιακός δρόμος και καποια κτήματα. Να φανταστεί κανείς τη βάρκα τους, την έδεναν σε βράχο μπροστά στα σπίτια. Κρατώντας την παράδοση, το σπίτι για τη θεία Κυράτσω, που ήταν μεγαλύτερη, βρισκόταν πιο κοντά στην Κοινότητα, όπου Κοινοτάρχης ο θείος τους Αντώνης Γιαννούλης που τις φρόντισε μετά και τις δύο μια και οι γονείς τους πέθαναν πολυ νωρίς, και της Γιαγιάς Βασιλικής, ως μικρότερης, λίγο πιο κάτω.

- Ολοκληρώνοντας την θητεία του στον Πόρο ετοιμάστηκε να γυρίσει πίσω. Προηγουμένως ανέθεσε τα κτήματα στον κουμπαρο του και αυτός του έστελνε την απόδοση σε χρήμα και είδος. Τα χρόνια περασαν και όπως προανέφερα, άφησαν την τελευταία τους αναπνοή πολύ νωρίς, οπότε τα κτήματα στο Γαλατά τα καταπάτησε ο κουμπάρος και οι άλλοι, και όταν ανέλαβε δικαστικά την υπόθεση ο πρωτεξάδελφός τους, Γιάννης Κοντοβράκης δικηγόρος και μετέπειτα τετράκις, Αντιπρόεδρος της Βουλής, απλα πιστοποίησε τη χρησικτησία, ακόμη και αυτών των κτημάτων που είχε παραχωρήσει το κράτος στον απόγονο του Αγωνιστή της Επανάστασης του 1821 !

Αθάνατη Ελλάδα.

+++

Στ, Ζορμπαλάς

Η παράσταση του Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και του Παναγιώτη Κεφάλα, στο πίσω μέρος του κτιρίου που στεγάζει την δημόσια και τη δημοτική βιβλιοθήκη της Τρίπολης.

Πρόκειται για παρέμβαση που έχει να κάνει με τις ευρύτερες δράσεις του δήμου, με αφορμή τα 200 χρόνια απ’ την έναρξης της Ελληνικής Επανάστασης.

Το έργο θα ολοκληρωθεί άμεσα.

Αποτελεί μία αξιόλογη πρωτοβουλία της Σχολής Καλών Τεχνών και γίνεται σε συνεργασία με το Ίδρυμα Κωνσταντακόπουλου και φυσικά, το δήμο.

Για όσους δεν γνωρίζουν, ο Παναγιώτης Κεφάλας, ήταν ένας άξιος οπλαρχηγός και ήταν αυτός, που σήκωσε τη σημαία της ελευθερίας, στα τείχη της Τριπολιτσάς.

Υπάρχει και το σχετικό έργο του Πέτερ Φον Χες.

Είχε καταγωγή από το Δυρράχι Αρκαδίας και πήρε μέρος σε πολλές μάχες σε Μοριά και Ρούμελη.

Έπεσε, ηρωικά στην ένδοξη μάχη στο Μανιάκι, μαζί με τον Παπαφλέσσα.