Θα έπρεπε η Ελλάδα να αντιμετωπίζει το φάσμα της ελλείψεως σίτου και κατ’ ακολουθίαν όλων αυτού των παρεπομένων; Φυσικά ΟΧΙ. Και αυτό γιατί στην χώραν μας ευνοείται πολύ η καλλιέργειά του, αλλά και έχομεν εκτάσεις για κάλυψη των αναγκών μας. Τι συνέβη λοιπόν και ευρισκόμεθα προ ελλείψεως άρτου ή αγοράς αυτού με δελτίον και σε υπέρογκες τιμές;;
Μία αναφορά στην περίοδον της Επαναστάσεως του 1821 λέει πολλά. Τότε ο κατακτητής έκανε καθημερινώς λεηλασίες στα χωριά για να αρπάξει τρόφιμα και μεταξύ αυτών ψωμί για τους στρατιώτες του. Και πρόκειται για πολλές χιλιάδες στρατιώτες. Επίσης ετοίμαζαν οι χωρικοί μας ψωμί για τα Ελληνικά στρατόπεδα. Οι γυναίκες ζύμωναν καθημερινώς για να καλυφθούν οι τεράστιες ανάγκες. Και το επετύγχαναν! Η αυτή φροντίδα δηλαδή καλλιέργεια σίτου και παραγωγή άρτου για τις κατ΄ ιδίαν ανάγκες των οικογενειών διατηρήθηκε μέχρι το τέλος του 1960 και κατόπιν αργά αλλά σταθερά μειωνόταν. Παρήγαγον άρτον για το σπίτι τους οι πλείστοι. Οι φούρνοι ήσαν άφθονοι. Χαρακτηριστική η ενδεικτική αναφορά για χωρίον ολίγων κατοίκων στην Αμοργόν με το όνομα Στρούμπος. Έλεγαν. «Έχει δώδεκα σπίτια και δεκατρείς φούρνους»!!! Ενδεικτική επίσης και η φράση. «Αλέθουν οι μύλοι; Όλα καλά». Σήμερα δεν υπάρχουν ούτε μύλοι ούτε φούρνοι! Πως θα ζήσομεν;; Το μάννα σταμάτησε.
Η μείωση παραγωγής άρτου έφτασε σε αφάνταστα ύψη μετά την είσοδόν μας στην ΕΟΚ την κατόπιν Ευρωπαϊκήν Ένωση. Έδιδε και δίδει κάποιες επιχορηγήσεις για αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα. Αυτό έγινε αιτία να εγκαταλειφθεί η καλλιέργεια των αγρών, να περιορισθεί η παραγωγή ελαιολάδου, οίνου κλπ. Από την άλλην πλευράν ο ΟΑΕΔ δίδει αφειδώς επιδόματα σε ανέργους, μέρος των οποίων είναι και εκείνοι που είχαν καλλιεργήσιμες γαίες και τις εγκατέλειψαν! Οι δύο αυτοί φορείς κατέστησαν εμμέσως λιποτάκτες από την εργασίαν τους αγρότες. Και που ευρίσκουν ψωμί; Στους φούρνους. Η οικιακή παρασκευή είναι ανύπαρκτη! Και όχι μόνον αυτό αλλά απαιτούν και «ψωμί ημέρας». Αν είναι δύο ημερών θα τους βλάψει;;; Στα παιδικά μας χρόνια ζύμωναν οι γονείς μου, πενήντα οκάδες αλεύρι κάθε φοράν. Και για να καταναλωθεί αυτό έπρεπε να περάσει περίπου ένας μήνας, οπότε το ψωμί γινόταν και σκληρόν και ευρωτιασμένον (μουχλιασμένον)! Το τρώγαμεν μετά απολύτου ευχαριστήσεως. Ευχή να μη έλθουν ποτέ ανάλογα έτη.
Δυστυχώς το φαινόμενον αρχίζει να γίνεται επικίνδυνον ένεκα της εισβολής στην Ουκρανία της Ρωσίας. Απ’ αυτές τις χώρες έπαιρνε η ανθρωπότης το 30% της καταναλώσεως σίτου και φυσικά και εμείς. Μπορούσαμε να μη έχομεν το φάσμα ελλείψεως σίτου; Αναμφιβόλως ναι. Αν δεν είχαμεν αποκοπεί από τις καλλιέργειες των αγρών μας. Τους αφήσαμεν και ερήμωσαν για την επιχορήγηση!!! Ας φάμεν τώρα επιχορήγηση αντί σίτου!
Επιπροσθέτως αποκοπήκαμεν πλήρως από κάθε είδους αγροτικήν καλλιέργειαν. Π. χ. πηγαίνομεν στα πολυεθνικά καταστήματα, τα ανεπιτυχώς λεγόμενα σούπερ μάρκετ και ζητούμεν ολίγον σέλινον. Μας δίδουν ένα πακετάκι με 4 τεμάχια περίπου και κόστος 0,90 Ευρώ ενώ πριν ολίγες ημέρες είχε 0,45 Ευρώ!! Γιατί δεν βάζομεν σε μίαν χωματοθήκην (γάστραν) στην αυλήν ένα φυτόν και να καλύπτομεν τις ανάγκες όλου του χρόνου;;
Δυστυχώς οι οιωνοί δείχνουν ότι θα το πράξομεν και αυτό αλλά ίσως και αρχίσομεν την καλλιέργειαν των αγρών μας για παραγωγήν σίτου σ’ όποιους αγρούς αφήσαμεν και «αγρίεψαν» χάριν της ακόπου προμηθείας άρτου. Σήμερα η καλλιέργεια γίνεται με μηχανικά μέσα και έπρεπε να είναι σε έξαρση. Η περίοδος που οι αγροί οργωνόταν με την αξίνην και το δικέλι ή με τα ζώα και Ησιόδιον άροτρον έφυγαν είθε οριστικώς. Ο καιρός απαιτεί να επανέλθομεν στους αγρούς, να τους καλλιεργούμεν σχολαστικώς και ακόμα να αξιοποιούμεν κήπους στο σπίτι ή γάστρες στις αυλές μας. Η ολοήμερη παραμονή μας στα καφενεία και στις χρήσεις κινητών από την νεολαίαν δεν είναι παραγωγικά. Οι σειρήνες ήχησαν.
Ας αφυπνησθώμεμν.
15/3/2022
Μιχαήλ Στρατουδάκης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου