Τον Μάρκο παν στην εκκλησιά, τον Μάρκο παν στο μνήμα…

Θρήνος μεγάλος γίνεται

Μέσα στο Μεσολόγγι.

Τον Μάρκο παν στην εκκλησιά

Τον Μάρκο παν στο μνήμα

Στο δρόμο για την τελευταία του μάχη, στο Κεφαλόβρυσο – είμαστε στις 9 Αυγούστου του 1823 –  σταμάτησε, ο Μάρκος Μπότσαρης, για λίγο στο ξακουστό μοναστήρι της Παναγίας της Προυσιώτισσας. Προσκύνησε την εικόνα, παρακαλώντας την Παναγία να ευλογήσει τον αγώνα. Έδωσε σε έναν καλόγερο ένα πουγκί με φλουριά, λέγοντάς του:

-Πάρτο και να τα μοιράσεις για την ψυχή του Μάρκου Μπότσαρη.

Ο καλόγερος που δεν είχε δει ποτέ του τον Μπότσαρη, ρώτησε απορημένος:

-Τι; Πέθανε ο Μάρκος Μπότσαρης;

 Και απαντά ο ήρωας:

-Όχι, αλλά πηγαίνει να πεθάνει.

(Από άρθρο του Γ. Παπαθανασόπουλου, στις 20 Φεβρουαρίου του 2021)

Να καούν τα φαρμακερά βρωμοχόρταρα, για να ανασάνει η Ελλάδα

 

 «Οι άνθρωποι θα μείνουν φτωχοί, γιατί δεν θα έχουν αγάπη στα δέντρα»

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

Το νεοελληνικό κράτος το ελευθέρωσαν οι Έλληνες, αλλά το έστησαν οι Βαυαροί και το κυβερνούν 10-15 οικογένειες, δυναστείες πολιτικών. Το κράτος αυτό, αντί να αναδείξει τις αρετές του λαού, την αντοχή, την καρτερία, το πνεύμα θυσίας και αυταπάρνησης, που το κράτησαν όρθιο στα χρόνια της πολυαίωνης σκλαβιάς, «φρόντισε» να εκλύσει τις χειρότερες
ροπές του και να υποσκάψει τον εσώτερο χαρακτήρα του, το φιλότιμό του. Από την πρώτη ημέρα του ελεύθερου βίου του, οι δαίμονες της πατρίδας, οι πολιτικοί του, κατακερμάτισαν τον λαό σε κομματικά σουλτανάτα. «Οι πολιτικοί μας και οι ξένοι τρώγονταν και καθένας κοίταζε να περισκύση η δική του φατρία. Άλλος το ήθελε Αγγλικόν, άλλο Ρούσικον, άλλος Γαλλικόν… τήραγαν να πάρουν κάνα λεπτό, ότι εις την Ελλάδα ηύραν αλώνι ν’ αλωνίσουν». (Μακρυγιάννης, «Απομνημονεύματα»).

Το κράτος – σκαντζόχοιρος…

Η λέξη σκαντζόχοιρος παράγεται ετυμολογικώς από την «άκανθα», το αγκάθι και τον «χοίρο». Αν τον πιάσεις, πληγώνεσαι και πονάς. Είναι σχεδόν άτρωτος. Εχθρός του τρομερός είναι η πονηρή αλεπού. Πώς κατορθώνει όμως και  τον καταβροχθίζει; Διαβάζω στην ωραία και στρωτή «καθαρεύουσα» του εγκυκλοπαιδικού λεξικού του «Ηλίου» του 1948: «Όταν συναντήση ακανθόχοιρον πλησίον ύδατος, ωθεί αυτόν διά των ποδών της και τον ρίπτει εντός ύδατος, όπου ούτος κινδυνεύων από ασφυξίαν ανοίγει και τότε η αλώπηξ τον συλλαμβάνει από του ρύγχους και τον κατατρώγει». Ωραία μέχρι εδώ. Αν δεν υπάρχει ύδωρ κοντά τότε τι γίνεται; Η λύση είναι πολύ έξυπνη και νόστιμη. «Τον ραντίζει η αλώπηξ με το ούρος της, όπερ (=το οποίο), έχει τα αυτά αποτελέσματα».  

(Ας μου συγχωρεθεί το φαιδρό ύφος, αλλά πως αλλιώς να ερμηνεύσεις την περιρρέουσα παράνοια; «Κάνε μια κρούστα τρέλας γύρω από το μυαλό σου, αλλιώς δεν θα αντέξεις», λέει ο ποιητής).

Η ιστορία του ακανθόχοιρου είναι διδακτικότατη. Θα μπορούσε το νεοελληνικό κράτος να έχει ως έμβλημα το συμπαθές τετράποδο. Ζούμε σε κράτος «σκαντζόχοιρο». Όπου και να το ακουμπήσεις πονάς και πληγώνεσαι. Ένα κράτος γεμάτο φαρμακερές άκανθες.

Αλλαγές στην Παιδεία: «ασκιά μ’ αγέρα και κούφια καρύδια»

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός – Μέλος του ΙΗΑ

«Ουδέν καινόν και όλα κενά»

Μ. Χάκκας

Στα τριάντα περίπου χρόνια που είμαι δάσκαλος μάχιμος, «με την κιμωλία στο χέρι», πέρασαν από το πολύπαθο υπουργείο Παιδείας δεκάδες υπουργοί, υφυπουργοί, «γραμματείς και Φαρισαίοι» ων ουκ έστιν αριθμός. Από την μεταπολίτευση και έως σήμερα υπολογίζονται σε καμμιά τριανταριά, διπλάσιοι οι υφυπουργοί, όλοι τους μεταρρυθμιστές, ανακαινιστές, αναπτερωτές και στο τέλος… «μηδέν στο πηλίκιο» που θα έλεγε και ο ΓΑΠ, που διετέλεσε και αυτός, δύο φορές μάλιστα, υπουργός στο πιο κρίσιμο κυβερνητικό πόστο, μετά τον πρωθυπουργό.

Μια παρένθεση. Ένα ανέκδοτο που δημοσιεύτηκε σε αθηναϊκό περιοδικό το 1878, υποδηλώνει την αναξιοκρατία, την τιποτοκρατία καλύτερα, τις ποταπές συναλλαγές και την, αναρριχητικώ τω τρόπω, άνοδο της ασημαντότητας. Ο σουλτάνος διόρισε βεζύρη -(υπουργό)- έναν άνθρωπό του, εντελώς αστοιχείωτο και κακοήθη, Χασάνης το όνομά του. Αρρωσταίνει βαριά ο πατέρας του Χασάνη, καλεί τον γιο του, τον ασπάζεται και του λέει:

Ο νόμος και ο… υπόνομος

Αρκεί να παρακολουθήσεις ή να διαβάσεις ένα δελτίο ειδήσεων στα αφηνιασμένα Μέσα Μαζικής Εκχαυνώσεως (ΜΜΕ) και να μαυρίσει η ψυχή σου, να απελπιστείς , να τρομοκρατηθείς. Πρώτη ύλη τους, η βία, το έγκλημα, ο βόρβορος των σεξουαλικών διαστροφών. Ανοίγει η καταπακτή και εισπνέεις τις αναθυμιάσεις του κοινωνικού υπονόμου.

Πρώτη είδηση, ο λεγόμενος «πιλότος», έτσι τον αποκαλούν, και όχι δολοφόνο , γιατί είναι «κοντινός» τους, ευπαρουσίαστος, καλοπερασάκιας, ένα ανισόρροπο κάθαρμα.

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός – Μέλος του ΙΗΑ

Όλοι οι πνευματικοί σαλταδόροι έχουνε πιάσει τα πόστα

 Να ζητήσω, εν πρώτοις,  συγγνώμη από τους αναγνώστες, γιατί θα αναφερθώ σε προσωπικό μου θέμα. Γράφω εδώ και τριάντα χρόνια και είναι η πρώτη φορά που θα «εμπλακώ» σε κείμενό μου.

Πριν όμως παραθέσω όσα με αφορούν μια επισήμανση. Όσοι έχουμε καύχημα και απαντοχή μας την πίστη στον Χριστό, ομολογούμε και διατρανώνουμε αυτήν την πίστη μας χωρίς φόβο, αλλά επαναλαμβάνω, με καμάρι. Έχω πάντοτε κατά νου, την φράση του Μακρυγιάννη «όταν μου πειράζουν την πατρίδα και θρησκεία μου, θα μιλήσω, θα ‘νεργήσω και ό,τι θέλουν ας μου κάμουν» ή όπως και ο αρχαίος λόγος, διά στόματος του Αριστοτέλη, συνηγορεί «οι μη οργιζόμενοι εφ΄οις δει ηλίθιοι δοκούντες είναι». Όσοι δεν οργίζονται, γι΄αυτά που πρέπει, είναι περίπου ηλίθιοι. Έρχεται η στιγμή που κάποτε αγανακτείς. Αν σιωπήσεις, θεωρείται αδυναμία και σε ποδοπατούν. Αν μιλήσεις, κάποιοι σου καταλογίζουν εγωισμό, έπαρση και φαρισαϊσμό. Έχω ακούσει πολλές φορές την αφόρητη κοινοτοπία, από κάποιους καθωσπρέπει τζιτζιφιόγκους, όταν αντιδράς έντονα, υπερασπιζόμενος όσια και ιερά: «Δεν το περίμενα από σένα, είσαι και χριστιανός. Είσαι υποκριτής» και λοιπές αξιοθρήνητες τιποτολογίες.