Το σκεπτικόν της επιγραφής είναι σοφόν. Εννοεί έχομεν όλα τα αναγκαία για τους ασθενείς. Και αυτά κατά κανόνα τα έχει ένα Φαρμακείον. Πράγματι η επιγραφή είναι σε φαρμακείον, όχι στην θύραν ή πλάι αυτής αλλά στον τοίχον υπέρ την θύραν και σε μεγάλον πλάτος. Με τεράστια γράμματα. Σε καλήν γραφήν όπως φαίνεται. Δυστυχώς όμως δεν ευρίσκεται στην Αθήνα με τα εκατοντάδες Φαρμακεία ούτε στην Πλατεία Βάθη που οργιάζουν οι ξενόγλωσσες επιγραφές χωρίς από αυτό το ανθελληνικόν φαινόμενον να εξαιρείται η Αθήνα που προανεφέραμεν αλλά και καμμία άλλη πόλη ή και χωρίον της Ελλάδος, Ευρίσκεται εκτός Ελλάδος, στο Τόκυον την πρωτεύσαν της Ιαπωνίας!!!!! Θεωρεί κάποιος Έλληνας, τον εαυτόν του, απ’ αυτούς που έχουν γράψει τις πινακίδες στα πάσης μορφής καταστήματά τους σε ξένην γλώσσαν, μειονεκτικόν; Πως αισθάνεται που οι Ιάπωνες έχουν πινακίδες στην Ελληνικήν και οι Έλληνες στις διάφορες ξένες γλώσσες; Δεν θεωρούνται ταπεινωμένοι; Δεν θεωρούνται μαστιζόμενοι που περιφρονούν την Γλώσσαν τους;; Δεν είναι σε κατωτάτην θέση, όταν άλλα κράτη έχουν πινακίδες στην Ελληνικήν και αυτοί όχι;;
