Δυστυχώς καταδεικνύεται η μια και μόνη Αλήθεια και Πραγματικότητα στα μερικές χιλιάδες χρόνια γραπτής ιστορίας: έχουμε την μοναδική ικανότητα να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας, άνθρωπος να σκοτώνει άνθρωπο, ότι κυβερνούν τα συμφέροντα και φυσικά πόσο εύκολα σηκώνεται η σημαία της υποκρισίας. Στα 3000 χρόνια γραπτής ιστορίας δεν έχουμε διδαχτεί τίποτε σαν ανθρωπότητα, οι σελίδες της ιστορίας είναι γεμάτες με θάνατο, πόνο και αίμα. Και όσο και να σας φανεί παράξενο όλο αυτό ανάγεται στον τρόπο που ψηφίζουμε, τις τελευταίες δεκαετίες τουλάχιστον.
Πονάει πιο πολύ η μάνα του 20χρονου ουκρανού στρατιώτη από την μάνα του 20χρονου ρώσου στρατιώτη όταν αμφότερες λαμβάνουν τα παιδιά τους μέσα σε φέρετρα; Οι λίγοι καθορίζουν την μοίρα των πολλών και δεν υποφέρουν το ίδιο σε ένα θέατρο όπου πονηροί κουτοπόνηροι και δημαγωγοί κλέβουν την παράσταση. Είναι Δημοκρατία αυτό;
