Η σύγχρονη Ελλάδα σε πορεία παρακμής και υποδούλωσης

Του ΓΕΩΡΓΙΟΥ Ν.ΔΑΒΙΛΛΑ
Αξιωματικού ε.α της ΕΛ.ΑΣ
Δημοτικού Συμβούλου Μεσσήνης

ΕΝΑΣ μεγάλος πνευματικός μας άνδρας του προηγούμενου αιώνα (ο Σεφέρης) είχε πει: «Όπου κοιτάζω την Ελλάδα με πληγώνει». Σήμερα εάν ζούσε και έβλεπε την κατάσταση που έχει περιέλθει η πατρίδα μας, είμαι σίγουρος πως θα έλεγε όπου κοιτάζω την Ελλάδα με απελπίζει. Άραγε δεν είναι αλήθεια αυτό; Μαύρη απελπισία δεν πλημμυρίζει την ψυχή του κάθε Έλληνα που αγαπάει και νοιάζεται πραγματικά την πατρίδα του, βλέποντας το κατάντημά της, που θυμίζει εν πολλοίς βυζαντινή παρακμή. Εάν δεν συνέλθουμε αμέσως από την εθνική μας αφασία, είναι σίγουρο πως η χώρα μας δεν έχει καμία προοπτική επιβίωσης. Ήδη ο ιστορικός μας εχθρός, η Τουρκία, που κατέλυσε την Βυζαντινή Αυτοκρατορία και έβγαλε εκτός ιστορίας για τετρακόσια πενήντα χρόνια τη συνέχεια του ελληνικού πολιτισμού είναι και πάλι έξω από τα τείχη, έτοιμη να ορμίσει εντός και να μας κατασπαράξει συνεπικουρούμενη σε αυτό και από άλλους βαλκανικούς κατσαπλιάδες της ιστορίας. Η αρχή έγινε με την Κύπρο μας. Δεν έχουμε συνεπώς το δικαίωμα να προσπερνάμε στρουθοκαμηλίζοντας αυτόν τον κίνδυνο που είναι πλέον εξόφθαλμα υπαρκτός και πολύ πιο κοντινός από ότι νομίζουμε. Θα έλεγα νομοτελειακά σίγουρος. Όμως εδώ μπαίνει το ερώτημα, γιατί και πως φθάσαμε έως εδώ ποιος έχει την ευθύνη; Αναμφίβολα ευθύνη έχουμε όλοι μας και ο λαός, αλλά την κυρίαρχη ευθύνη την έχουν οι διάφορες ηγεσίες (ελίτ) πολιτικοί, ακαδημαϊκοί, εκκλησία, ΜΜΕ, δημοσιογράφοι. Σ’ αυτή λοιπόν την ευθύνη των παραπάνω ελίτ θα αναφερθούμε στη συνέχεια διεξοδικά και ξεχωριστά για την κάθε μία.

Εκκλησία και κλήρος

Του ΓΕΩΡΓΙΟΥ Ν. ΔΑΒΙΛΛΑ
Απόστρατου αξιωματικού
της Ελληνικής Αστυνομίας
και επικεφαλής της
μείζονος μειοψηφίας
του Δήμου Ιθώμης

Δυστυχώς σήμερα παρακολουθώντας κάποιος τα δρώμενα στην Εκκλησία και δη των εκπροσώπων της, δηλαδή του κλήρου απογοητεύετε σφόδρα γιατί συνειδητοποιεί πως στις μέρες μας έχει πραγματωθεί απόλυτα ο προφητικός λόγος του σύγχρονου Αγίου μας και εθνομάρτυρα Κοσμά Αιτωλού, ο οποίος έχει πει. Θα έλθει εποχή που χειρότεροι και ασεβέστεροι όλων, θα είναι οι κληρικοί. Μήπως δεν είναι αλήθεια αυτό σήμερα; Δεν βλέπουμε μπιχλιμπιδάτους σβερκοκέφαλους αρσενοκοίτες δεσποτάδες που χρειάζονται καθώς λένε, ενάμισι δισ. 1.500.000.000 για να έχουν καθώς λένε καλά γεράματα, να λυμαίνονται και να μολύνουν την Εκκλησία με την παρουσία τους; Το ίδιο δεν συμβαίνει και με αρκετούς άλλους παπάδες, μοναχούς και μοναχές που φορώντας τον χιτώνα του ποιμένα, έχουν εισχωρήσει στο ποιμνιοστάσιο της και σαν άγριοι λύκοι κατασπαράζουν το ποίμνιό της πνευματοψυχικά, ηθικά και όχι μόνο, σκανδαλίζουν τους πιστούς...(συνέχεια >>> http://eklisval.blogspot.com/2010/11/blog-post.html)

Η ακαδημαϊκή ελίτ «ωσεί παρούσα» στα πνευματικά δρώμενα της χώρας

Του ΓΕΩΡΓΙΟΥ Ν. ΔΑΒΙΛΛΑ
Απόστρατου αξιωματικού
της Ελληνικής Αστυνομίας
και επικεφαλής της
μείζονος μειοψηφίας
του Δήμου Ιθώμης

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ έλεγε: στον πατέρα μου χρωστάω το ζειν αλλά στον δάσκαλό μου τον Αριστοτέλη το ευ ζειν. Όταν ο λόγος ενός τέτοιου ανδρός, σημαντικοποιεί τη σημασία του δασκάλου στη ζωή μας με αυτό τον τρόπο, εμείς τι άλλο μπορούμε να πούμε; Είναι γεγονός αναμφισβήτητο πως η παρουσία φωτισμένων και σωστών δασκάλων, σε μια κοινωνία είναι βασική προϋπόθεση για να εξελιχθεί και να προοδεύσει. Δυστυχώς όμως στην πατρίδα μας σήμερα, αυτό δεν συμβαίνει. Η πνευματική μας κοινότητα και δη η Ακαδημαϊκή, είναι ωσεί παρούσα στα δρώμενα της ελληνικής κοινωνίας, μιας κοινωνίας που βρίσκεται σε σύγχυση, γεμάτη ανασφάλειες και αδιέξοδα, με εξώφθαλμα στοιχεία παρακμής. Αντί οι ακαδημαϊκοί μας να είναι μπροστάρηδες και καθοδηγητές στον αγώνα του λαού και δη των νέων, για την αλλαγή προς το βέλτιστον αυτής της κοινωνίας, απέναντι σε ένα χρεοκοπημένο συνολικά πολιτικό σύστημα, συντάσσεται μαζί του συνθηκολογεί και το ανέχεται. Αντί να βγει μπροστά και να υπερασπιστεί με σθένος και ορμή αλλά και επιχειρήματα που τόσα πολλά έχουμε τα εθνικά μας δίκαια, σωπαίνει και ακόμα χειρότερα τα παραχωρεί. (συνέχεια >>> http://valped.blogspot.com/2010/09/blog-post_20.html)