Τίποτε δεν επιτυγχάνεται από μόνο του και κανένας θεός δεν θα σου συμπαρασταθεί αν δεν κουνήσεις το δαχτυλάκι σου, έστω και λίγο.
Έχουν ακουστεί πολλά και για θαύματα και τα οποία δεν αμφισβητώ. Όμως το θαύμα έρχεται σαν επιστέγασμα της προσπάθειας. Και εδώ υπήρξε και προσπάθεια και πολλά ακόμα.
Στην νίκη που κατέπληξε ολόκληρο τον πλανήτη οδήγησαν τρεις κρίσιμες παράμετροι ή αλλιώς παράγοντες.
Θεοφάνης Α. Τσαπικούνης
Παράγοντας πρώτος:
Τα παλικάρια που πολεμούσαν δεν ήταν βουτυρομπεμπεδες των Αθηνών και γόνοι αριστοκρατών και υπουργών. Ήταν παιδιά από επαρχία και κυρίως από βουνά. Μαθημένα στα χιόνια και το κρύο στην στέρηση και την πείνα, τις αναποδιές και την κακουχία. Αντιθέτως οι ιταλοί με ένα καλύτερο βιοτικό επίπεδο ήξεραν πιθανότατα τα βουνά από ασκήσεις και βόλτες.
Παράγοντας δεύτερος:
Κυβερνήτης της Ελλάδος ήταν ένας στρατιωτικός υψηλής αντίληψης επί στρατιωτικών θεμάτων και πεδίου μάχης. Ένα τέτοιο στρατηγικό μυαλό ήξερε πολύ καλά ότι πέρα από το ηθικό ο κρίσιμος παράγοντας ήταν ο ηγέτης, ο διοικητής. Ο Κατσιμήτρος, ο Δαβάκης, ο Κασλάς και όλοι οι άλλοι δεν ήταν τυχαίες επιλογές. Διάβασα σε βιβλίο στρατιωτικής ιστορίας του ΓΕΕΘΑ ότι και το τελευταίο κανόνι ήταν στημένο τέλεια.
Οι πολικοί μας αυτό που ξέρουν είναι να βάζουν διοικητές και προέδρους τους δικούς τους. Έτσι και στην Μικρά Ασία, έτσι και στα ΙΜΙΑ.
Αν το 1940 είχαμε εκλεγμένους πολιτικούς και υπήρχε ίντερνετ οι Ιταλοί θα έφταναν στην Αθήνα και οι πολιτικοί με τους δημοσιογράφους ακόμα θα το συζητούσαν και κάποιοι άλλοι θα οργάνωναν διαμαρτυρίες και συλλαλητήρια.
Με τους Δημοκρατικά εκλεγόμενους Κυριάκο / Αλέξη / κλπ είμαστε στα αχνάρια μιας ακόμα μικρασιατικής καταστροφής.
Παράγοντας τρίτος:
Η ΠΙΣΤΗ. Η πίστη κινεί και βουνά. Συν Αθηνά και χείρα κίνει, έλεγαν οι προγονοί μας. Η πίστη πάει μαζί με την προσπάθεια.
Στις παρελάσεις λαμβάνει χώρα ένα ακατανόητο γεγονός.
Τι δουλειά έχουν υπουργοί, πρωθυπουργοί, ΠτΔ, περιφερειάρχες, αντιπεριφ, δήμαρχοι και αντιδημ να είναι στους επισήμους; Τι δουλειά έχουν όλοι αυτοί στον χώρο των επισήμων να απολαμβάνουν τιμές από τους παρελαύνοντες; Με ποια λογική πιάνουν θέση εκεί αυτοί οι άνθρωποι;
Με την λογική της κουτοπονηριάς και της σκοπιμότητας προφανώς.
Στην θέση των επισήμων δικαιούται να είναι μόνο όσοι ρίσκαραν την ζωή τους στον πόλεμο και φυσικά όλοι όσοι τραυματίστηκαν και έχασαν την ζωή τους κατά την διάρκεια των μαχών αλλά και μετά.
Για αυτούς δεν πραγματοποιούνται παρελάσεις και εκδηλώσεις; Και φυσικά σε ανάμνηση του γεγονότος και τόνωσης του εθνικού φρονήματος.
Οπότε οι κατά το πλείστο ψεύτες και παραμυθατζήδες τι δουλειά έχουν εκεί πάνω;
Κοντινοί ή μακρινοί συγγενείς των πεσόντων ή και φωτογραφίες των πεσόντων θα έπρεπε να είναι στην εξέδρα των επισήμων και η σημαία και όχι οι εκπρόσωποι του κομματικού-πελατειακού κράτους.
*** ελευθερο και ετοιμο προς αναρτηση και βεβαιως αναμενω τα σχολια σας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου