Οι γιορτές είναι κάπου εδώ…

Της συνεργάτιδός μας:

Αγγελικής Ρουμελιώτου
Κοινωνικής λειτουργού
Θα ‘θελα τόσο πολύ να σας ρωτήσω … τι θυμάστε από τα Χριστούγεννα , τα τότε; Θα ΄θελα πολύ να τολμήσω να με ρωτήσω, τι θυμάμαι από τα Χριστούγεννα; Θυμάμαι , μια γιαγιά και έναν παππού. Ξέρω , μια εικόνα σας έρχεται στο μυαλό . Πάντα αυτή η εικόνα έρχεται στο μυαλό όλων μας, όταν μιλάμε για τότε , για κείνους τους αγαπημένους μας , με κείνα τα μάτια τα μεγάλα, που μέσα τους ατένιζες θάλασσες και ουρανούς . Μάλιστα, τους ουρανούς στους τάζανε να τους ταξιδέψεις, σαν έτρωγες όλο το φαί σου και τις θάλασσες να τις δαμάσεις, σαν ήσουνα καλό παιδί . Καμιά φορά όταν κοιτάζω τον ουρανό, κλείνω τα μάτια και γλιστρώ μες στις ρυτίδες αυτών των αγαπημένων μου. Αφήνομαι… Άλλωστε το ‘ χω τόσο ανάγκη να αφήνομαι σε τούτα τα χέρια των πρώτων ανθρώπων που μ΄ αγκάλιασαν. Ξέρετε πόσο σημαντική είναι η πρώτη αγκαλιά; Δε τη ξεχνάς ποτέ! Και κάθε αγκαλιά που θα κερδίζεις στη ζωή σου, τούτη θα θυμάσαι, τη πρώτη. Και κάθε αγκαλιά που θα χάνεις, πάλι τούτη θα κλαις. Κάπως έτσι το σκαρφίστηκε και ο Freud και προσπάθησε να μας πείσει ότι ένα παιδί θα κουβαλά μαζί του ό,τι φτιάξει μέσα του μέχρι τα έξι του χρόνια. Συνέχεια...

Χριστούγεννα καρδιάς

Της συνεργάτιδός μας:
Αγγελικής Ρουμελιώτου
Κοινωνικής Λειτουργού

Τα Χριστούγεννα είναι μια γιορτή αλλιώτικη, μια γιορτή ανταμώματος, μια γιορτή παρέας. Μάς θέλουν όλους εκεί …να μιλάμε , να ανταμώνουμε , να τα λέμε με τους φίλους μας , με τους δικούς μας ανθρώπους . Μάς θέλουν να δείχνουμε την αγάπη μας …ΝΑ ΤΗ ΔΕΙΧΝΟΥΜΕ , γιατί τις περισσότερες φορές τη θεωρούμε αυτονόητη και διστάζουμε , αποφεύγουμε ή ξεχνάμε να τη δείξουμε.Όμως, τα Χριστούγεννα για μερικούς ανθρώπους είναι αλλιώς… Είναι πιο δύσκολα, πιο μοναχικά είτε γιατί κάποιοι δε τους θυμήθηκαν είτε γιατί διάλεξαν οι ίδιοι άθελα τους να ΄ναι μόνοι και το συνήθισαν … αλλοίμονο το συνήθισαν. Αυτοί οι άνθρωποι , οι άνθρωποι που ζουν στη σκιά των γιορτών, αν και μπορεί να είναι άνθρωποι της διπλανής μας πόρτας , περιμένουν. Δεν ξέρω τι, δεν ξέρουν και οι ίδιοι τι περιμένουν…Φέρνουν το νέο χρόνο λίγες ώρες νωρίτερα, τρώνε σε τραπέζι για έναν , μιλούν στον καθρέφτη για να ευχηθούν , δεν παίρνουν δώρα , δε δίνουν δώρα. Ξέρω… σάς μελαγχολώ… σας το έχω ξαναπεί όμως ότι με το να μη μιλάμε για κάτι, δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει… αντίθετα όταν μιλάμε όλα αλλάζουν… Σ΄ αυτούς τους ανθρώπους, τους φίλους της μοναξιάς, θα αφιερώσω αυτό το κείμενο… επιτρέψτε μου … να κάνω ένα δώρο ψυχής… Μια ΜΟΝΑΞΙΑ … με τόσα πρόσωπα
Τι κι αν γύρω σου χορεύουν σα να 'ταν Άνοιξη ; Τι κι αν σε παρηγόρησαν μέσα σε πλήθος παραμυθίες ότι δε θα ΄σουν μόνος σε τούτο το στενό δρομάκι; Άλλωστε μόνο ένας χώραγε να περάσει … Το ΄ξερες και έκλεινες τα μάτια μεθυσμένος , αλύπητα αδιάφορος , αδιάφορα αλύπητος . Τι κι αν τα μάτια σου γέμισαν σα λίμνες , οι λίμνες δε περιμένουν κανένα πλοίο να ΄ρθει… Τι κι αν τα χείλη σου θεατρινίστηκαν το άλλο, τα ανείπωτο … τα ανείπωτα δε λέγονται…Τι κι αν ο πόνος σου ανέβηκε στο λαιμό σα λυγμός, σαν αναστεναγμός … οι αναστεναγμοί δεν ακούγονται … Τι κι αν η μιλιά απλώνεται , αφήνεται και χαμογελά ανίδεη για το τι της ετοιμάζει η ψυχή; Τι κι αν τα χέρια ψηλαφούν για να βρουν αυτό το δήθεν που γυρεύουν ; Τι κι αν τα πόδια περπατούν για να κρυφτούν , όσο προλαβαίνουν ακόμη; Η ματιά όμως θα σε προδώσει , θα σε εκθέσει, θα σε στήσει απέναντι και θα σε καθηλώσει.Τι κι αν η ανάσα κόπηκε σε ένα διάβα χωρίς προορισμό… χωρίς προορισμό δεν υπάρχει τίποτε…
Συνέχεια...

Ενα ευχαριστώ για σας!

Αγγελική Ρουμελιώτου-Πούπουζα
Κοινωνική λειτουργός

Με αφορμή κάποια πολύ όμορφα μηνυματάκια, που μου έρχονται την τελευταία εβδομάδα σχετικά με τα προσωπικά μου αποτελέσματα των εκλογών, θα ήθελα να πω δυο λόγια σε σας, τους φίλους μου.
Πρώτο και κυριότερο : Σας ευχαριστώ πολύ ! Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι το αποτέλεσμα των εκλογών που δεν ήταν ιδιαίτερα καλό για μένα, θα αποτελούσε αφορμή για μια τέτοια κίνηση .Σας ευχαριστώ !
Ωστόσο, επειδή δεν θέλω να μου στεναχωριέστε , θέλω να σας πω και το εξής: Όλα αυτά τα χρόνια, μαζεύω μέσα στο σακίδιο μου, μερικά εργαλειάκια που τα ΄χω για δύσκολες ώρες. Σαν κι αυτές , ας πούμε… Τίποτε ιδιαίτερο και εξαιρετικό. Ένα, που το ξεχωρίζω, είναι τα λόγια του Μικρασιάτη πατέρα μου, που μου ΄λεγε από τότε που μου ήμουν παιδί (και μου λέει ακόμα) : «μαθαίνουμε από τις αποτυχίες μας, Αγγελική». Μαθαίνουμε λοιπόν, πατέρα.. . Να ‘σαι καλά, αγαπημένε μου!
Έμαθα, λοιπόν, φίλοι μου και γνώρισα . Ναι! Γνώρισα πολλούς ανθρώπους. Γνώρισα και μια απίστευτη φυσιογνωμία, τον κο Γιώργο, κοντά 90 χρονών, στου Κεφαλληνού που βγήκαμε μαζί και μια φωτογραφία . Κυρ-Γιώργο σου την έστειλα, ελπίζω να τη λάβεις, να με θυμάσαι και σύ.
Έμαθα και πίστεψα. Πίστεψα ότι εκεί, σε κάποια απόμερα σημεία αυτού του τόπου, οι άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι με τα λίγα. Με την «καλημέρα» της γειτόνισσας , με τον καφέ στο γείτονα. Και όταν εσύ εισβάλλεις στην ευτυχία τους για να κάνεις προεκλογικό αγώνα , το μόνο που κάνεις είναι να ταράζεις αυτή την ηρεμία, την ανεκτίμητη.
Έμαθα σκεπτόμενη . Γυρνάνε φιγούρες στο μυαλό μου. Άνθρωποι που γύρευαν να πιστέψουν σε ένα καλύτερο αύριο- που δεν έχει κανείς το δικαίωμα να τους στερήσει -αλλά συγχωρέστε με, δε ξέρω ποιός έχει τη δύναμη να τους το δώσει. Μη μου θυμώσετε, το έχω ξεκαθαρίσει απ΄ την αρχή :αλήθειες λέμε μόνο…
Έμαθα φίλοι μου και πέρασα όμορφα. Ήπια τον καλύτερο καφέ που μπορούσα να πιώ σε ένα καφενεδάκι με πεσμένους σοβάδες, με κέρασαν φρέσκα φιστίκια, που ότι είχαν βγει απ΄ το χτιστό φούρνο, μίλησα με κάποιες γιαγιάδες που μου θύμισαν τη δική μου. Και ένα βράδυ μέσα σε μια μεγάλη φασαρία, μου χάρισαν ένα κλωνάρι βασιλικού, λέγοντας μου με νόημα : «να θυμάσαι ποιος σ΄ τον έδωσε» . Θα το θυμάμαι λοιπόν. Σημάδια του καιρού, έλεγε η Αγγέλισσα της ζωής μου, που φέρνω το όνομα της.
Όλα αυτά λοιπόν τα γυρίσματα του νου και της ψυχής δε θα τα έκανα δίχως την εμπλοκή μου σ΄αυτές τις εκλογές. Όλα αυτά τα μηνύματα δε θα μου τα στέλνατε , χωρίς αυτό. Και να, που οι Κινέζοι έχουν δίκιο. Όλες οι δυσκολίες μας έχουν και μια ευκαιρία, καλά κρυμμένη. Να μου πείτε για καινούριο μας το ΄παν;
Ευχαριστώ και σάς κλείνω το μάτι …
Θα το θυμάμαι κι αυτό το φθινόπωρο λοιπόν και θα ΄χω να σας λέω...

Σκόρπιες σκέψεις από ένα συμπόσιο για τα παιδιά που κινδυνεύουν…

Της Κοινωνικής λειτουργού:
Αγγελικής Ρουμελιώτου

«Σπιτένια σπίτια» :τούτο το μικρό ζευγάρι

λέξεων θα κράταγα σαν εικόνα αν μπορούσα

να κρατήσω κάτι για τα Παιδικά Χωριά SOS,

από το συμπόσιο που διοργανώθηκε, στις 15 &

16 Οκτώβρη στην Αθήνα, με θέμα «Όταν

κινδυνεύουν τα παιδιά». Ίσως, αυτά τα

σπιτένια σπίτια να μας θυμίζουν την ανάγκη

εγρήγορσης όλων μας,για να σταματήσει να

«παραμελείται» η παραμέληση και να πάψει να συσκοτίζεται η ψυχολογική βία,όπως πολύ εύστοχα σημείωσε η Ελένη Αγάθωνος , που φρόντισε να μας χτυπήσει τον κώδωνα για

την αναγκαιότητα κοινωνικού ταρακουνήματος μας, σε σχέση με την ουσιαστική φροντίδα του παιδιού που έχει πληγωθεί.(συνέχεια >>> http://valiranews.blogspot.com/2010/10/blog-post_22.html0

“Η Καλαμάτα ως μοντέλο οργανωμένης εθελοντικής δράσης»

Επιστημονικό συμπόσιο των Παιδικών Χωριών SOS Ελλάδος

Της Κοινωνιολόγου:Αγγελικής Ρουμελιώτου

Η οργανωμένη εθελοντική δράση της Μεσσηνίας για την υποστήριξη του έργου των Παιδικών Χωριών SOS Ελλάδος, θα παρουσιαστεί στο επιστημονικό συμπόσιο: «Όταν κινδυνεύουν τα παιδιά» που διοργανώνεται από τα Παιδικά Χωριά SOS Ελλάδος, στη μνήμη ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ Ε. ΣΕΚΕΡΗ ,ομ. Καθηγητή Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών και Πρόεδρο των Παιδικών Χωριών SOS Ελλάδος. Το συμπόσιο αυτό τελεί υπό την αιγίδα του Προέδρου της Δημοκρατίας κ.Καρόλου Παπούλια και θα θα λάβει χώρα

το διήμερο 15 και 16 Οκτώβρη, στο Αμφιθέατρο του Μεγάρου Θ. Καρατζά της Εθνικής Τράπεζας, που βρίσκεται στην οδό Αιόλου 82-84, στο κέντρο της Αθήνας. Η είσοδος είναι ελεύθερη αρκεί να έχει προηγηθεί αίτηση συμμετοχής που μπορεί να προμηθευτεί κάθε ενδιαφερόμενος, αφού επικοινωνήσει με τα γραφεία SOS στην Καλαμάτα στο τηλ. 2721098660 ή επισκεφτεί την ιστοσελίδα των Παιδικών Χωριών http://www.sos-villages.gr/ . Οι αιτήσεις συμμετοχής θα πρέπει να αποσταλούν μέχρι τις 8/10/10.
Ειδικότερα, για την περίπτωση της Καλαμάτας ,Η Αγγελική Ρουμελιώτου- μέλος της τοπικής ομάδας στήριξης SOS, θα παρουσιάσει την πιλοτική δράση που ξεκίνησε από μια πρωτοβουλία υποστήριξης του έργου SOS και κατέληξε σε οργανωμένη εθελοντική δράση αλλά και σχεδιασμό-υποβολή ολοκληρωμένης πρότασης για τη λειτουργία Κέντρου Στήριξης Παιδιού και οικογένειας SOS στην Καλαμάτα. Σημαντική έμφαση θα δοθεί στο μεγάλο κεφάλαιο που είναι το πρόγραμμα κοινωνικής και εκπαιδευτικής υποστήριξης παιδιών από οικογένειες που βρίσκονται σε κρίση, όπως αυτό υλοποιείται στο πλαίσιο της δραστηριότητας της τοπικής ομάδας στήριξης και της συμβολής των εθελοντών ενώ η παρουσίαση θα δώσει έμφαση και στην εμπιστοσύνη της τοπικής κοινωνίας προς το έργο SOS, που εκφράστηκε μέσα από τη θερμή υποστήριξη όλων των προγραμμάτων ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης.

Το πρόγραμμα του συμποσίου:(συνέχεια >>> http://valiranews.blogspot.com/2010/10/blog-post_07.html)