Μαύρη Θύελλα Καλαμάτας ή όλης της Μεσσηνίας;

Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ…
Γράφει:O Σωτήρης Γεωργούντζος
soti.geor@yahoo.gr
Μόνο θλίψη μού προκάλεσαν τα επεισόδια που έλαβαν πάλι χώρα, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος του αγώνα της περασμένης Κυριακής στη Μεσσήνη, ανάμεσα στον Πάμισο και τη Μαύρη Θύελλα. Μια εντελώς αδικαιολόγητη ένταση και ψυχροπολεμική κατάσταση, που, δυστυχώς, συνεχίζεται ακόμη και τώρα ανάμεσα στους φιλάθλους των δύο αυτών μεγάλων και λαοφιλών μεσσηνιακών ομάδων. Κυρίως πια μέσω του διαδικτύου, ανταλλάσσουν εντελώς απαράδεκτες ύβρεις και χαρακτηρισμούς. Όλα ξεκίνησαν από το ματς του πρώτου γύρου, στο γήπεδο του Μεσσηνιακού, όπου, μάλιστα, είχαμε και λιθοβολισμούς (!) εκατέρωθεν, ξύλο, αρπαγές, κάψιμο πανό και άλλα θλιβερά και νοσηρά συμβάντα, τα οποία κατ’ εμέ πλήγωσαν πολύ βαριά, πάνω απ’ όλα, τους ίδιους τους εν λόγω συλλόγους, την ιστορία τους αλλά και την προοπτική τους. Συνέχεια...

ΟΙ '' ΓΑΥΡΟΙ '' ΤΙΜΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΘΡΥΛΟΥ

Η αναγνώριση των πραγματικά μεγάλων…

Γράφει ο Σωτήρης
Γεωργούντζος
soti.geor@yahoo.gr

Μπορεί πια να έχουν περάσει αρκετές μέρες από το γεγονός που θα αναφερθώ στην συνέχεια, όμως καθότι αυτό εμπεριείχε από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές που έχω ζήσει τόσα χρόνια τώρα στα γήπεδα αλλά - ως κάτοικος της περιφέρειας - έχοντας και το …ελαφρυντικό της απόστασης από την πρωτεύουσα, νομίζω ότι μπορώ …δικαιούμαι αν θέλετε έστω και τώρα να καταθέσω δημόσια την εμπειρία που έζησα, τα βαθιά συναισθήματα που ένιωσα μέσα μου στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης», την Τρίτη της 14ης του Δεκέμβρη.Την μαγική αυτή ποδοσφαιρική βραδιά όπου βέβαια είχα και εγώ την τύχη να παρακολουθήσω «ζωντανά» τον ιστορικό φιλικό αγώνα ανθρωπιάς μεταξύ των «Αll Stars» του Ολυμπιακού και της ομάδας επιλέκτων παικτών-φίλων, των ζωντανών θρύλων του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, Ζιντάν και Ρονάλντο.Πέρα λοιπόν του πανηγυρικού-γιορτινού χαρακτήρα αυτού του παιχνιδιού (το οποίο ως γνωστόν ήταν αφιερωμένο κατά της φτώχειας των συνανθρώπων μας) αλλά και της αδιαμφισβήτητης μεγάλης-τεράστιας λάμψης και προσωπικότητας των αστέρων του παγκοσμίου ποδοσφαίρου που συγκεντρώθηκαν και αγωνίστηκαν για τον ιερό αυτό σκοπό, εμένα προσωπικά μου έκανε εντύπωση, με συγκίνησε - ίσως και περισσότερο - κάτι ακόμη.Αυτό είχε να κάνει με το... Συνέχεια...

Μαύρη Θύελλα και Δ’ Εθνική ή Μεσσηνιακός και …Σούπερ Λίγκα;

ΕΠΩΝΥΜΩΣ...

Γράφει ο Σωτήρης Γεωργούντζος
soti.geor@yahoo.gr


Πριν λίγες μέρες δοθείσης της αφορμής του αγώνα Κυπέλλου του Ολυμπιακού στην Τρίπολη με τον τοπικό Αστέρα βρέθηκα στην πρωτεύουσα της Αρκαδίας μαζί με τον εκλεκτό συνάδελφο και φίλο Χρήστο Παπαγεωργίου. Πήγαμε εκεί για μία ειδική δημοσιογραφική αποστολή, η οποία τελικά έμελλε να είχε πολλαπλές εμπειρίες, διαστάσεις αλλά και επιρροές πάνω μας.Μάλιστα θα έλεγα ότι το βραδάκι αυτό στην όμορφη (τουλάχιστον κατ’ εμέ) και ιστορική Τριπολιτσά επηρέασε βαθύτερα την φιλοσοφία μας την άποψη που είχαμε, αμφότεροι έως τώρα, ακόμη και για το ίδιο το ποδόσφαιρο, την ουσία, τον ρόλο αλλά και τον λόγο της ύπαρξη των συλλόγων μέσα σε αυτό…Ας τα πάρουμε όμως και πάλι τα πράγματα από την αρχή τους. Το παιχνίδι της ομάδας του Βαγγέλη Βλάχου με τον Θρύλο ξεκινούσε στις 5.30΄ το απόγευμα και βέβαια εγώ με τον Χρήστο ήμασταν στην Τρίπολη περίπου από τις 3 μ.μ. Βλέπετε ως σωστοί και …έμπειροι πια ρεπόρτερ οφείλουμε πάντα να βρισκόμαστε 2 με 3 ώρες νωρίτερα στον προορισμό των αποστολών μας προκειμένου να αφουγκραστούμε τον σφυγμό της πόλης, να ζήσουμε και να βιώσουμε από πρώτο χέρι τις στιγμές και τα παραλειπόμενα ενός μεγάλου παιχνιδιού.Το πρώτο πράγμα λοιπόν που παρατηρήσαμε δεν ήταν τόσο οι χιλιάδες των οπαδών των «ερυθρολεύκων» οι οποίοι είχαν κυριολεκτικά κατακλείσει κάθε δρόμο, καφετέρια, ψησταριά αλλά και πλατεία της πρωτεύουσας (πλέον) της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Αυτό λίγο πολύ ήταν αναμενόμενο. Όμως το γεγονός ότι, αν και πίναμε τον καφέ μας στο Πεδίον του Άρεως δίπλα ακριβώς από το ξενοδοχείο όπου είχε καταλύσει η αποστολή του Αστέρα Τρίπολης, δεν είδαμε ΟΥΤΕ ΕΝΑΝ οπαδό των γηπεδούχων να κυκλοφορεί με κασκόλ και διακριτικά της ομάδας του, κανείς τους δεν πήγε στο ξενοδοχείο να συναντήσει και να εμψυχώσει τους παίκτες και τον προπονητή του Αστέρα, ε αυτό πια μας έκανε εντύπωση και μας προκάλεσε μεγάλη απορία.Τι την θες έτσι την ομάδα στην Σούπερ Λίγκα σκέφτηκα εκείνη την ώρα μέσα μου. Λίγο πολύ όπως θα ήμασταν και εμείς, κάτω στην Καλαμάτα αν είχαμε τον Μεσσηνιακό του Παπαδόπουλου στην Α’ Εθνική, είπαμε στην συνέχεια με τον Χρήστο, αναλογιζόμενοι και αισθανόμενοι παράλληλα δικαιωμένοι για τους …αγώνες μας προκειμένου να επιβιώσει (τότε) η Μαύρη Θύελλα έναντι του Μ.Γ.Σ. στα δύσκολα εκείνα χρόνια της …πράσινης αντεπίθεσης του κυρ Σταύρου! Πηγαίνοντας όμως στο γήπεδο, παρακολουθώντας τον αγώνα, τους 6.000 φιλάθλους που είχαν σχεδόν γεμίσει κάθε του γωνιά, τους δεκάδες συναδέλφους και ΜΜΕ να έχουν έρθει (κυρίως) από την Αθήνα και να έχουν κάνει …κατάληψη στα σύγχρονα δημοσιογραφικά του θεωρεία (με τον καλό συνάδελφο, υπεύθυνο του Γραφείου Τύπου της αρκαδικής ΠΑΕ και δημοτικό σύμβουλο πλέον Σταύρο Κουκάκη να τρέχει βέβαια πάντα να μας εξυπηρετήσει όλους για να μην μας λείψει τίποτα), αλλά βλέποντας και τον Βαγγέλη Μαριανάκη να φτάνει στο γήπεδο και να παρακολουθεί ήρεμα και ήσυχα τον αγώνα παρέα με τον απλό κόσμο και τους μεγαλομετόχους του Αστέρα Τρίπολης, τότε δεν ξέρω μάλλον σαν κάτι ν’ άλλαξε μέσα μας. Σκεφτήκαμε λοιπόν, έστω και για λίγο για εκείνη μόνο την στιγμή, μήπως και τελικά κάναμε λάθος στην αρχική μας άποψη και στάση απέναντι τότε στον Μεσσηνιακό και τον …πράσινο (τότε) πρόεδρό του. Μήπως δηλαδή κάναμε λάθος που σκεφτήκαμε και ενεργήσαμε κυρίως με γνώμονα το συναίσθημα και την μεγάλη μας αγάπη για την Μαύρη Θύελλα, όπως άλλωστε έπραξε και η συντριπτική πλειοψηφία των Μεσσηνίων φιλάθλων εκείνη την εποχή; Μάλιστα, για να σας πω, να σας εξομολογηθώ …εξ ολοκλήρου την αμαρτία μας, αναλογιζόμενοι και την κατάσταση, την θέση και την κατηγορία που βρίσκεται πλέον η λαοφιλής ομάδα του ΠΣ Η Καλαμάτα και γενικότερα το μεσσηνιακό ποδόσφαιρο, εκείνες πάντα τις «αμαρτωλές» στιγμές πέρασε έστω και αμυδρά από το μυαλό μας το ακόλουθο …ρητορικό ερώτημα-σκέψη: «Μαύρη Θύελλα και Δ’ Εθνική ή (λέμε τώρα) Μεσσηνιακός και …Σούπερ Λίγκα;» Αμαρτία λένε όμως εξομολογημένη παύει πλέον να υφίσταται!
Υ.Γ.
Χρόνια πολλά και καλή χρόνια σε όλες και όλους (και όλα αυτά τα παραπάνω εμείς τα ξαναλέμε)!

Συνέχεια...

Μπράβο στον Αριστείδη

Γράφει ο Σωτήρης Γεωργούντζος
soti.geor@yahoo.gr

Πιστεύω ακράδαντα πως ο ρόλος του Δημοσιογράφου σε καμία περίπτωση δεν συνάδει στο να απευθύνει ευχολόγια και να ευλογεί τα γένια κανενός – πόσο δε όταν αυτός κατέχει θέση εξουσίας σε οιοδήποτε πόστο και τομέα της κοινωνίας μας.
Σήμερα όμως οφείλω να κάνω μία εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα και μάλιστα να «μπω» στον χώρο της πολιτικής αναφερόμενος όμως σ’ ένα άνθρωπο του αθλητισμού, ο οποίος διέπρεψε – με το σπαθί του- στις πρόσφατες εκλογές για την Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση.
Ο Αριστείδης Σταθόπουλος λοιπόν, διότι περί αυτού ο λόγος, έχοντας ως μαγιά διασπαρμένη επί χρόνια στον νομό μας τους ανθρώπους του ποδοσφαίρου, γυρίζοντας και μαζεύοντας κυριολεκτικά ψήφο-ψήφο σε όλη την Μεσσηνία, μέσα στο πολύ μικρό διάστημα που είχε στην διάθεσή του κατάφερε να εκλεγεί με το σπαθί του στην 3η (εκλόγιμη) θέση στον συνδυασμό του Δημήτρη Δράκου.
Του αξίζουν έτσι πολλά συγχαρητήρια καθώς αυτός δεν είχε από πίσω του βουλευτές, υπουργούς και τους πανίσχυρους πολιτικούς μηχανισμούς να τον …σιγοντάρουν. Στηρίχθηκε κυρίως στις προσωπικές του επαφές και γνωριμίες και έτσι το να καταφέρει να «πιάσει» μία από τις τρεις (μόνο) εκλόγιμες θέσεις του ψηφοδελτίου της «Δυνατής Πελοποννήσου», ήταν πραγματικά ένας δικός του, μεγάλος προσωπικός άθλος.
Πέρα όμως από τα συγχαρητήρια, ειδικά εμείς, οι άνθρωποι του αθλητισμού του νομού μας (αθλητές, αθλήτριες, φίλαθλοι, αθλητικοί συντάκτες, διαιτητές, παράγοντες) του ευχόμαστε ολόψυχα καλή επιτυχία και βέβαια και στα νέα του καθήκοντα τώρα πια στην Περιφέρεια, να μη ξεχνά και να συνεχίσει να παλεύει με το ίδιο πάθος για το ποδόσφαιρο και γενικότερα για τον αθλητισμό του τόπου μας.

Υ.Γ.
Εύκολα και χθες η Μαύρη Θύελλα πήρε την νίκη, αυτή την φορά επί του Ατρομήτου Λάππα με σκορ 2-0, σημειώνοντας το εντυπωσιακό - έστω και στην Δ’ Εθνική- 12 στα 12! Για μία ακόμη φορά τον τελευταίο καιρό όμως ο κόσμος ήταν λίγος στο Στάδιο, καθώς οι φίλαθλοι μετά βίας ξεπερνούσαν τους 500 και αυτό πρέπει πια να προβληματίσει έντονα την διοίκηση της ομάδας…

Όλα στη Φόρα,με τον Σωτήρη Γεωργούντζο!!!

Σε ποια κατηγορία θα
αγωνίζεται του χρόνου
η Μαύρη Θύελλα;

Γράφει ο Σωτήρης Γεωργούντζος
soti.geor@yahoo.gr
Τώρα που η κατάσταση στην κορυφή του
6ου ομίλου της Δ΄ Εθνικής δείχνει πια να ξεκαθαρίζει και η Μαύρη Θύελλα βαδίζει «άκοπη» (όπως μου ανέφερε χαρακτηριστικά προχθές ο φίλος μου και ένας από τους πιο καταρτισμένους γυμναστές στην Καλαμάτα, ο Αντώνης Κάτσος) προς τον τίτλο της πρωταθλήτριας, ήρθε νομίζω και η ώρα να θέσουμε επί τάπητος ένα φλέγον ερώτημα που προβληματίζει έντονα εδώ και καιρό, πριν καν ακόμη αρχίσει το φετινό πρωτάθλημα, τον κόσμο της ομάδας μας.
Και αυτό βέβαια έχει να κάνει με το εάν μπορεί ή όχι η Καλαμάτα, εφόσον φυσικά στεφθεί και τυπικά πρωταθλήτρια, να ανέβει κατηγορία και να αγωνιστεί του χρόνου στην Γ’ Εθνική, ή αυτή κωλύεται για οικονομικούς λόγους, οι οποίοι έχουν να κάνουν με χρέη της προηγούμενης διοίκησης, του κυρίου Γρηγορόπουλου δηλαδή... Συνέχεια

Όλα (χθες) ήταν μέτρια..

Γράφει ο Σωτήρης Γεωργούντζος

Περισσότερο απ όσο τελικά αναμενόταν δυσκολεύτηκε χθες (Τετάρτη) το απόγευμα η Μαύρη Θύελλα στο Δημοτικό Στάδιο Παραλίας να νικήσει, με σκορ το οπωσδήποτε ισχνό και αναιμικό 1-0, τον άγνωστο και σχετικά αδύναμο Τριταιικό.
Η απόδοση της Καλαμάτας καθ’ όλη την διάρκεια του παιχνιδιού κυμάνθηκε σε πολύ μέτρια επίπεδα, απέναντι σε ένα αντίπαλο ο οποίος μάλιστα στο τέλος πίεσε πολύ τους γηπεδούχους να πετύχει ένα γκολ και να τους βάλει έτσι σε περιπέτειες.
Μέτρια όμως ήταν και η …μέρα του Έλβιο Μάνα του οποίου και οι 3 αλλαγές (Δρούγας, Γρηγορακάκης, Αγγελόπουλος) ήταν τουλάχιστον άστοχες και συνέβαλαν τα μέγιστα στην πίεση όπου άσκησαν οι φιλοξενούμενοι, στο τέλος του αγώνα προς την εστία του Λυμπερόπουλου.
Αυτό όμως που με αιφνιδίασε ιδιαίτερα ήταν η μικρή προσέλευση των φιλάθλων στις εξέδρες, καθώς αυτοί χθες με τα βίας ξεπερνούσαν τα 300 άντε 400 (!) το πολύ άτομα, ενώ δεν έλειψαν και οι μουρμούρες όταν - μετά κιόλας το 1-0 - έβλεπαν σταδιακά τους «μελανόλευκους» να …ταμπουρώνονται όλοι πίσω (λες και έπαιζαν με την …Μπαρτσελόνα)!
Ο κόσμος λοιπόν τούτη την φορά κινήθηκε στα …περυσινά επίπεδα. Ελπίζω οι κακές καιρικές συνθήκες, αλλά και το ημιεργάσιμο της ημέρας να αποτελούν σοβαρές δικαιολογίες προκειμένου να αιτιολογήσουμε αυτήν του την στάση-συμπεριφορά…